Episode Transcript
[00:00:16] Speaker A: Welkom bij Breuklein in Oost-Azië, de geopolitieke podcast over Oost-Azië. Met Kasper Witz en Remco Breuker over waan en werkelijkheid in de geopolitiek van China, Japan, Taiwan, Noord- en Zuid-Korea.
In samenwerking met het Haags Instituut voor Geopolitiek Nu.
Goed om je weer te treffen over de telefoon. Weliswaar, maar zo hebben we afgesproken om deze podcast te doen.
[00:00:48] Speaker B: Precies. En erg leuk om nu alweer de tweede te doen. We hebben best veel, volgens mij, positieve reacties gehad op ons initiatief.
Dus hier gaan we lekker mee door.
[00:00:59] Speaker A: Ook wat over de geluidskwaliteit en met name het volume. Daar ben ik verantwoordelijk voor. Dus blijf je verontwaardigde e-mails aan mij sturen en ik probeer zo snel mogelijk mijn geluidskwaliteit op orde te brengen en de daarbij behorende vaardigheden snel te ontwikkelen.
[00:01:17] Speaker B: Prima.
[00:01:19] Speaker A: Volgens mij wilden we allebei nu beginnen, of niet?
[00:01:22] Speaker B: Ja, nou ja, inderdaad. Zo enthousiast zijn we blijkbaar. Vorige keer hebben we het heel erg gehad over Zuid-Korea-Japan relaties, dus een beetje ook de democratische landen in Oost-Azië benadrukt.
Ik denk dat we deze week, vanwege de situatie in het Midden-Oosten en ook wat de situatie in Iran betekent voor Landen die eraan goed gezind zijn, zoals Noord-Korea en China.
Dat we ons meer gaan richten misschien op die twee landen. En dat komt ook goed uit, want het zeer belangrijke partijcongres is op dit moment aan de gang of net afgelopen in Noord-Korea. Daar kan je vast meer over vertellen.
[00:02:02] Speaker A: Ja, misschien is het goed om daar even mee te beginnen.
En dan hou ik het wel korter dan wij in eerste instantie hadden willen doen. Want de oorlog in Iran gooit onze schema's natuurlijk ook iets wat door de war.
Dat moet gewoon aandacht krijgen. Even over het partijcongres dat ongeveer een week heeft geduurd. Dat één keer in de vijf jaar plaatsvindt onder Kim Jong-un. Het eigenlijk een manier is om het land te vertellen waar het land staat en waar het naar toe gaat.
En voor het leiderschap om de juiste mensen op de juiste plekken weer aan te stellen.
In theorie is ook de positie van Kim Jong-un weer verkiesbaar gesteld, open gesteld.
Maar het zal niemand verbazen dat hij met 100% van de stemmen, geloof ik, ik heb het niet eens meer gecontroleerd als ik eerlijk ben, herkozen is als de secretaris-generaal van de Koreaanse Arbeiderspartij.
Er is nog iets meer gebeurd dan dat.
Het is duidelijk dat in de afgelopen vijf jaar de wapenontwikkeling, het ontwikkelen van nieuwe wapens, van raketten, raketmotoren, raketbrandstof, Afweersystemen en al wat die meer zijn. Verder verfijning van de kernwapens. Dat dat redelijk goed is gegaan. Beter dan de meeste experts gedacht lijken te hebben toen vijf jaar geleden die plannen werden aangekondigd. Dat is het goede nieuws voor Noord-Korea.
Met de economie gaat het, ik zou bijna zeggen als vanuit ze slecht.
Kim Jong-un had daar nog wat boze woorden over, de incompetentie die de ambtenaren kenmerkt, die met de economie omgaan en een schaamteloze veronachtzame van economische werkelijkheden en zo.
Je ziet dat ook hier, dat trickle down effect. Als er geld wordt verdiend aan de top, dan is het idee dat het naar beneden door seipelt. Dat lijkt niet te gebeuren.
Al zijn er wel weer allerlei nieuwe economische initiatieven ontwikkeld. Waarschijnlijk met geld uit Rusland.
Dus misschien dat dat binnenkort beter gaat. Dat is wel denk ik de grote inzet van Kim Jong-un.
voor de stabiliteit van zijn regime belangrijk, al is dat regime stabiel moet ik wel zeggen. Verder was het een klapfeest voor autocratische landen.
Het bondgenootschap met Rusland werd bejubeld en landen als China werden ook even in het zonnetje gezet.
En als laatste, er was in het nieuws wel veel over te doen, wat mij betreft onterecht.
Maar goed, Kim Jong-un zou de deur naar de VS hebben opengezet door te zeggen, als zij ons herkennen als kernwapenbezittende staat, dan kunnen wij met hen praten. Dat is niks nieuws, dat zeggen ze al twintig jaar. Omdat dat tot nu toe altijd een no-go is geweest. Dus die deur is daar niet echt opengezet. Maar al was die deur opengezet, dan is die net wel weer heel erg hard dichtgeslagen door de Amerikaanse aanval op Iran. Waarbij natuurlijk Khamenei, de Ayatollah is omgekomen.
[00:05:06] Speaker B: Ja, interessant dat dat zo'n effect heeft. Dat verbaast mij wel een beetje dat blijkbaar dat zo leeft in Noord-Korea. Ik wil ook meer vertellen over die geschiedenis tussen die twee regimes.
[00:05:18] Speaker A: Ja, daar is inderdaad ook een persoonlijke geschiedenis. Want Khamenei is in 1989 in Pyongyang op bezoek geweest, toen hij zelf president van Iran was.
Dat is een succesvol bezoek geweest. Hij is van alles besloten en beklonken qua samenwerking, zeker wetenschappelijke samenwerking en verkoop van wapens enzo.
En dat was toch wel een belangrijk punt in een succesvolle samenwerking over het algemeen tussen Noord-Korea en Iran. Af en toe met ups en downs, maar in het algemeen ging dat aardig.
En ook voor Khamenei zelf is dat belangrijk geweest, want volgens de zoon van De oude Ayatollah van Iran, Khomeini, was het op het moment dat zijn vader, die toen nog een Ayatollah was in Iran, Khamenei zag op tv in Pyongyang, dat hij zei dit is mijn opvolger, hij doet dit zo waardig en statig, dat hij dat waard is om mijn opvolger te worden als ik helemaal dood ben. En dat laat wel zien hoe belangrijk die relaties voor beide landen zijn geweest. De aanval door de decapitation strike, want dat was het natuurlijk, van het Iraanse regime door Amerika, is een persoonlijke klap, denk ik, voor Noord-Korea.
En de infrastructuur die het heeft om met Iran om te gaan. En het speelt natuurlijk ook wel in op een enorme angst van Noord-Korea zelf.
Dit is hoe het zich een Amerikaanse aanval op Noord-Korea voorstelt.
[00:06:41] Speaker B: Ja, interessant. En ik denk ook wel dat sowieso de late jaren tachtig gewoon een beetje een trauma is voor Noord-Korea en misschien China ook wel, in de zin van dat natuurlijk veel vriendschappelijke dictators toen zijn omgevallen.
Zeker bijvoorbeeld Ceausescu in Roemenië was volgens mij goed bevriend met Kim Il-sung.
Gaddafi ook, die natuurlijk veel later, maar ook toen om is gekomen, wat volgens mij ook een schok teweeg heeft gebracht in Pyongyang. Maar ik denk zeker, als je kijkt naar de situatie en nu met Khamenei, dat Kim Jong-un best blij is dat hij nucleaire wapens heeft.
Wat toch wel eigenlijk in hun logica een verzekering is tegen dit soort praktijken.
[00:07:29] Speaker A: En als ik heel eerlijk ben, in mijn logica ook. Ik denk dat dat echt het verschil heeft gemaakt al deze jaren.
[00:07:35] Speaker B: Ja, iets wat op de lange termijn, waar nog niet heel veel over gesproken wordt volgens mij, dat dit soort dingen wel eens tot weer tot een nucleaire wapenwetloop kan leiden. Als kleinere staten denken van dat is het enige wat ons kan behoeden tegen een, zeg maar, decapitation strike. Een onthoofding van onze leiders.
Dus dat mensen die staan te juichen voor dit soort praktijken, moeten zich dat denk ik wel beseffen.
[00:08:07] Speaker A: Dat gaat je gewoon geld kosten, want dan zullen wij ons ook weer tegen moeten wapenen. En ik denk dat, ja, je hebt net het Noord-Koreaanse model, de aantrekskracht van het Noord-Koreaanse model voor kleinere, zeker postkoloniale staten, armere staten, omschreven.
Een land dat zich kan verdedigen tegen wie dan ook, zelfs tegen Amerika, doordat het kernwapens heeft. en niet doen is.
Dat is de Noord-Kraanse reactie op de aanval op Iran, waar ze nog verder over zeiden dat het de daad was van een schaamteloze gevuilde staat en een schending van de soevereiniteit van een onafhankelijk land als Iran.
Wat is er in China en Taiwan en Japan gezegd of gedaan naar aanleiding van de aanval op Iran?
[00:08:53] Speaker B: Ja, heel interessant. Ik denk in landen zoals Japan en Taiwan reageren ze een beetje zoals wij.
Ze proberen zich toch wel erg op de vlakte te houden.
Ik denk dat achter de schermen, zeker in een land als Japan, wel zorgen leven omdat zij toch wel heel veel nadruk leggen op internationaal recht en de juiste procedures van dingen.
[00:09:13] Speaker A: Als ik even mag inbreken, dat is volgens onze minister van Buitenlandse Zaken niet het enige kader om dit soort gedrag tussen staten door te bekijken.
[00:09:26] Speaker B: Precies, nou ik denk dat openlijk ook de Japanners zich heel erg voorzichtig uitdrukken als het over grote boer Amerika gaat, zoals wij.
Maar ik denk wel dat als je ziet naar de Japanse steun voor dingen zoals het internationaal strafhof in Den Haag enzo, dat zie je wel dat ze heel erg willen inzetten daarop. Dus de zorgen zullen best leven in Tokio.
Maar ik denk het interessantste, ook in de context van waar we het net over hadden met Noord-Korea, zie ik wel een groot contrast in China met hoe zij reageren vergeleken met Noord-Korea. Want die persoonlijke loyaliteit waar we het over hadden tussen Dictators zie ik in China toch wel iets minder.
[00:10:05] Speaker A: Is dat functioneler in China?
[00:10:08] Speaker B: Ja, toch wat zakelijker. Ik denk dat China of de echte partners van Noord-Korea misschien toch wat beperkter. Terwijl China zet toch altijd in op verschillende spelers binnen een regio. Dus het is zeker niet zo dat in het Midden-Oosten Iran de enige partner is voor China. Eigenlijk heeft China overal heel veel belangen en ook eigenlijk veel meer in de Arabische Golg-staten dan in Iran. Als je kijkt naar de hoeveelheid olie die ze importeren uit die staten is dat meer dan 2,5 keer zoveel.
[00:10:44] Speaker A: Maar de staat van Hormuz?
[00:10:46] Speaker B: Ja, dat is natuurlijk iets wat overal nu erg leeft. Als de straat van Ormoes wordt afgesloten, dan zijn ze in Oost-Azië natuurlijk nog niet jarig. China haalt meer dan 70 procent van olie en gas daar vandaan.
En Zuid-Korea volgens mij ook.
Japan nog meer. Volgens mij is dat ongeveer 90 procent.
[00:11:09] Speaker A: 90? Helemaal.
[00:11:11] Speaker B: Ja, het is aan de andere kant zo dat deze landen grote reserves hebben opgebouwd. Maar ja, als je het hebt over langer dan een half jaar of iets dergelijks, wordt het wel heel problematisch. Maar het moet wel gezegd worden dat dit natuurlijk voor de hele wereld geldt. Het lijkt mij nog steeds onwaarschijnlijk dat dat echt maandenlang volgehouden gaat worden. Maar ik denk wel dat zijn de zakelijke belangen waar men het het meest over heeft in onze regio op dit moment. En die ideologische component is natuurlijk wel iets waar veel mensen het over hebben, dus de analyses vliegen ons om de oren, dat dit een grote tegenslag zou zijn voor China bijvoorbeeld.
En ook wel mensen die zeggen van ja, dit is echt een uitgekiende strategie van Donald Trump, hij moet dat ook niet onderschatten, dat dit eigenlijk gericht is op Chinese macht in de regio en dat als het Iraanse regime vervangen kan worden door iets wat pro-Amerikaanser is. Dat dat eigenlijk een enorme mokerslag zou zijn voor de Chinezen. Bovendien zou dat het Midden-Oosten vreedzamer maken en dus Amerikaanse soldaten kan je dan meer en meer in Oost-Azië plaatsen en dat soort dingen.
Dit is allemaal wel, klinkt allemaal heel interessant, een gewichtige geopolitieke analyse, maar ik denk dat de Chinezen toch wel iets anders naar kijken. Dat zij...
[00:12:34] Speaker A: Dat geloof ik ook.
[00:12:35] Speaker B: Je ziet toch een van de grote zwaktes van de Amerikanen. Dat ze telkens maar in lange conflicten op plekken die eigenlijk periferie zijn van hun eigen belangen verzeild raken.
Dat was in Vietnam al zo, maar natuurlijk in Irak en Afghanistan.
En dat wordt niet alleen gezien als een teken van Amerikaanse zwakte, maar ik denk ook wel als teken van dat het hele Amerikaanse rijk eigenlijk een beetje toch in een nierwaartse spiraal zich bevindt en dat de mondiale maatschappij en het grote kantelpunt waar iedereen het over heeft van tegenwoordig het toch steeds meer een historische realiteit begint te worden en toch het afbreken van het internationale systeem, internationaal recht van de Amerikanen en Israëli's doen daar natuurlijk ook aan mee, wordt toch wel gezien als iets wat op de heel lange termijn China wind in de zeilen kan geven omdat dit toch ook wel Ik denk bij landen in het mondiale zuiden zoiets teweegbrengt van dat het westen dat systeem niet meer wil ondersteunen en China.
speelt daar al veel langer op in. Het moet wel gezegd worden dat de Chinese kritiek, net zoals de Noord-Koreaanse, op hoe erg dit wel niet is voor de soevereiniteit van Iran, wat ze wel hebben gezegd, natuurlijk wel een beetje hol klinkt als je kijkt naar hun steun voor de Russische oorlog tegen Oekraïne.
[00:14:11] Speaker A: Maar in het geval van Noord-Korea denk ik ook wel self-surfing. Ze zijn zelf bang dat dit nu gebeurt.
Maar inderdaad, de schijnheiligheid druipt er vanaf.
Zoals we wel vaker zien in de internationale relaties. Maar wat je net zei over het verschuiven van het machtsevenwicht en het terugtrekken van de VS uit bepaalde situaties en de anderen weer niet, zoals in Iran. Dat zie je nu ook in Zuid-Korea. We hadden het er net even over voor de uitzending.
De opname dat Amerika zijn Thaat en Patriot systems uit Zuid-Korea gaat weghalen. Om naar het Midden-Oosten, CQ Iran, de regio daar te verplaatsen.
Dat is nogal wat, omdat Zuid-Korea, toen dit een paar jaar geleden, deze systemen, zeker de Thaat daar, werden geïnstalleerd. een enorme diplomatieke ruzie met China daarvoor op de hals heeft gehaald. Die de relaties zodanig heeft bekoeld dat op een gegeven moment geen Chinese toerist meer naar Zuid-Korea ging.
De relaties zijn er nu weer een beetje van bekomen, maar nog steeds niet helemaal.
En dan doet de VS dit.
[00:15:17] Speaker B: Is het gevoel dan een beetje van wij Zuid-Koreanen hebben onze nek uitgestoken, maar krijgen nu eigenlijk het deksel op de neus om even twee beeldspraken er tegenaan te gooien?
[00:15:29] Speaker A: Ja, het zou me niks verbazen.
Het is zo vroeg dat ik nog heel weinig echte goede reacties heb gelezen, maar het moet bijna wel. Je haalt de hete kolen uit het vuur, nog een beeldspraak. En daar sta je dan te kijken naar hoe Amerika je in de steek laat. En dat is dan ook nog eens een keer in de context van een Noord-Korea, dat weliswaar troep heeft gecommitteerd in Rusland om tegen Oekraïne te vechten, maar tegelijkertijd ook daardoor een veel sterker leger aan het worden is.
[00:16:04] Speaker B: Ja ja en inderdaad en dat speelt ook wel weer in op of het of het bevestigt misschien een beetje het Chinese idee van een soort conflicten zorgt er eigenlijk voor dat de VS gewoon weer afgeleid wordt in een ander deel van de wereld en dat is uiteindelijk ook in het Chinese belang. Ondanks dat ze ook echt niet zullen staan te juichen dat het regime in Iran misschien kopje onder gaat, al is dat overigens ook nog maar de vraag.
Ik denk wel dat onze visie op die as van autoritaire staten, en sommige mensen roepen het zelfs as van het kwaad, of dat nou echt een goede lens is om dit te bekijken. Het zit een beetje koude oorlog gevoel bij, dat China's partnerschappen met dat soort landen willen analyseren alsof het een partnerschap is zoals de Sovjet-Unie had met de Staten.
Nou ja, dat is echt absoluut niet het geval. Ik denk ook niet dat... Een losser verband, hè? Ja, losser verband. Ik denk ook niet dat de geloofwaardigheid van China op het spel staat, et cetera.
Zoals ik al zei, als je naar een land zoals Saoedi-Arabië kijkt, zijn de Chinese investeringen juist in dat land eigenlijk veel groter.
Er wordt ook meer olie gehouden bij Saoedi-Arabië dan uit Iran.
Dus wij leggen dan blijkbaar graag de nadruk op China's banden met Iran als een soort gevaar voor ons, wat het overigens wel degelijk kan zijn.
Maar ja, de Chinese banden met Saoedi-Arabië, wat wij dan vaak zien als pro-westersland, neem je daar dan niet in mee.
[00:17:36] Speaker A: Het zit allemaal net wat ingewikkelder in elkaar dan je zou willen.
En dat je vaak ziet.
Eén land dat het denk ik ook ziet is Zuid-Korea. Die zien ook de gevaren van de Amerikaanse militaire terugtrekking uit. Of in ieder geval gedeeltelijk uit Zuid-Korea.
Wie weet waar dit een voorbode van is.
En Zuid-Korea bevindt zich toch wel in een penibele situatie. Ook als het gaat om olievoorraden. Japan kan het ongeveer een half jaar volhouden, zei je.
[00:18:04] Speaker B: Ja, wel langer denk ik nog.
[00:18:07] Speaker A: Zuidkooien niet, geloof ik. Die hebben ongeveer 180 miljoen vaten voorraad en ze gebruiken er 2,5 miljoen per dag.
Dus dat betekent dat ze tussen de 70 en de 80 dagen met het huidige niveau van consumptie kunnen uitzingen. Dan heb je het over 2-3 maanden, dat is het. En er is voor 9 dagen gas.
Maar wat je wel ziet is dat, en het is al even aan de gang, niemand wist dat deze aanval op Iran zou komen.
Het was misschien in brede zin te voorspellen, je weet nooit precies wanneer het gebeurt. Maar Zuid-Korea lijkt wel toch zich te proberen te verzekeren tegen een steeds onzeker wordende wereld, waar de partners als Amerika in wegvallen.
En is een diplomatiek offensief bijna begonnen. De president is net in de Filipijnen geweest en men gaat samenwerken met de Filipijnen op het gebied van defensie, defensie industrie ook. Dus er kan ook geld worden verdiend en het is strategisch goed en kernenergie.
[00:19:11] Speaker B: Oké, ja heel interessant ontwikkeling inderdaad.
[00:19:15] Speaker A: Als het gaat om een wapenwetloop dan is dit denk ik toch belangrijk, want een land dat kernenergie heeft is veel eerder in staat om kernwapens te ontwikkelen.
[00:19:25] Speaker B: Ja, en nou, Japan is natuurlijk al veel langer ook actief in de regio op deze manier, met ook veel defensiesamenwerking, ook vooral met de Filipijnen. Dus het lijkt erop dat zowel Japan als Zuid-Korea steeds meer een rol op zich nemen in de bredere regio en in Zuidoost-Azië. Toch om, waar we het vorige week al over hadden, denk ik, omdat het te maken heeft met het veiligstellen van aanvoerketens voor hun eigen economieën en toch ook wel een beetje als tegenwicht tegen China, denk ik dan.
[00:19:53] Speaker A: Ja, want als je het op deze manier bekijkt, in deze context, dan is een toenadering en een defensieverdrag tussen de Filipijnen en Zuid-Korea de facto een toenadering weer op defensiegebied, wat altijd gevoelig ligt in Korea en Japan ook, tussen Japan en Zuid-Korea.
[00:20:12] Speaker B: Heel interessant. Ja, en Filipijn is eigenlijk vooral de meest uitgesproken China-critisch in de regio, om logische redenen die met de Zuid-Chinese zee en Chinese expansie daar te maken hebben.
En even voor duidelijkheid, die afhankelijkheid van Zuid-Korea wat betreft het importeren van grondstoffen uit het Midden-Oosten is niet zozeer dat die grondstoffen uit Iran komen, maar het heeft echt met die bottleneck daar te maken in de straat van Hormuz geloof ik.
[00:20:40] Speaker A: Ja, Zuid-Korea lijkt zich aardig netjes te houden aan allerlei sancties op Iran.
Dus eigenlijk hetzelfde geldt voor Zuid-Korea als wat voor China geldt. Is dat het merendeel van de olie en het gas dat importeert komt uit andere landen. Uit de golfstaten, uit Saoedi-Arabië enzo.
Er wordt relatief weinig, of misschien wel zelfs niet, het is niet helemaal duidelijk, olie uit Iran geïmporteerd. Niet direct althans.
[00:21:06] Speaker B: Nee, precies. Ik denk dat een cruciale vraag de komende dagen ook wel zal zijn van hoeveel druk China op Iran gaat leggen. Vooral de olietoevoer en zo niet verder te frustreren. Als het goed is, hebben ze al ook in een publiek gesprek met Iran gezegd dat het goed is dat Iran bereid lijkt te zijn bij redelijke zorgen van buurlanden.
te overwegen en daarover na te denken, wat ze natuurlijk eigenlijk niet doen, maar dat is een beetje toch een aanmoediging, denk ik, van China dat Iran de Arabische Golfstaten niet dwars moet zitten wat betreft olie-export door de straat van Hormuz.
Om nog maar te zwijgen over de aanvallen op Arabische staten vanuit Iran.
In die Arabische staten zijn overigens ook erg veel Chinezen, net zoals Andere burgers van andere landen aanwezig, zoals in de Emiraten en zo. Chinezen en Nederlandse influencers. Dat lijken twee hele grote groepen in Dubai te zijn.
[00:22:08] Speaker A: 21.000 Zuid-Koreaanse staatsburgers die zich in de golfstaat bevinden.
Waar men zich in Seoul inderdaad begrijpelijk zorgen over maakt.
[00:22:20] Speaker B: Ja, als je het over Chinezen hebt, heb je het echt over honderdduizenden.
[00:22:24] Speaker A: Honderdduizenden?
[00:22:25] Speaker B: Ja, en dat is voor de Chinese regering toch altijd wel ook een logische prioriteit. De veiligheid van Chinezen in het buitenland, omdat het ook wel met de legitimiteit van de eigen staat te maken heeft. Dus ja, ik zie eigenlijk dat soort zorgen die we waarschijnlijk best wel lijken op de zorgen die we hebben in Europa. Ook daar leven misschien toch meer dan het idee van onze een autoritaire bondgenoot wordt nu bedreigd. Dat zou een bedreiging zijn voor onze as van dit of dat.
[00:22:55] Speaker A: Ja, en het is een mooie legitimatie om in te grijpen, kan ik me voorstellen.
Afgezien dat het een terechte zorg is dat er honderdduizenden van je landgenoten daar zitten.
[00:23:06] Speaker B: Ja, een legitimatie om druk te zetten op Iran bijvoorbeeld, bedoel je.
[00:23:09] Speaker A: Ja, of om verder te gaan of wat dan ook.
Niet alleen op Iran, waar twee vechten en zo.
[00:23:16] Speaker B: Nee, dat zeker. Dat is inderdaad het langetermijn perspectief waar we het net over hadden.
Als je gelooft in het idee van wat we nu meemaken, zoals Xi Jinping heeft gezegd, tegen Vladimir Poetin, en waar wij aan werken, zijn veranderingen die in een eeuw niet zijn voorgekomen.
Nou ja, daar is dit de zoveelste bewijs van eigenlijk, dat de wereldorde zoals die we gekend hebben met de VS als pilaar die dat allemaal draaiende hield, natuurlijk ook verre van vredig, maar dat is een beetje een andere discussie, dat die op zijn einde loopt en dat dat eigenlijk in het belang van China is. Ik moet wel zeggen dat in de vele analyses die ik de laatste dagen heb gelezen, dat Eén van de meest nuchtere analyses uiteraard weer uit het noorden des lands kwam, van Sensen Hofstede, vanuit Friesland.
[00:24:14] Speaker A: Sensen kan je altijd rekenen.
[00:24:15] Speaker B: Ja, er zijn nieuwsbriefs die ik iedereen aanraad om je vooral te abonneren. Gratis nieuwsbrief, Chinese Wouden heet dat.
Een analyse waarin hij inderdaad ook heel duidelijk uiteenzet waarom dit gewoon best wel bevestigt voor de Chinezen dat dit te maken heeft met die grote historische veranderingen en dus eigenlijk de lange termijn wel eens wind in de zeilen van China zou kunnen brengen. En wat ook wel interessant is, misschien een beetje ingewikkeld, maar dat Vanuit het Maoïstische denken, legt de Sense dan ook uit, is het zo dat een grote verandering, voordat deze echt gerealiseerd is, altijd voorafgegaan wordt aan eigenlijk een vergroting van de spanningen en contradicties. En dat juist die spanningen, en als het erop lijkt dat er chaos ontstaat, is eigenlijk een teken dat die verandering nabij is.
Maar goed, over het interpretatie van geopolitieke ontwikkelingen vanuit Maoïstisch oogpunt gaan we vast en zeker wel eens een podcast maken.
[00:25:16] Speaker A: Waarschijnlijk.
En ik moet eerlijk zeggen, naast jou natuurlijk, zou ik Sense ook graag meer in de media zien optreden, want zijn analyses zijn diepgaand, nuchter en makkelijk te begrijpen tegelijkertijd.
[00:25:29] Speaker B: Ja, zeker waar. Zeg ik als mede-noorderling, een nuchtere, goed geïnformeerde analyseus.
Het is iets wat we nodig hebben.
[00:25:38] Speaker A: Absoluut.
Om deze podcast zo nuchter mogelijk te houden, moet ik je informeren dat we de 25 minuten voorbij zijn gegaan en dat we moeten gaan afronden.
[00:25:47] Speaker B: Prima.
[00:25:48] Speaker A: Ben ik bang voor deze keer.
Deze aflevering is iets anders dan we ons hadden voorgesteld verleden week vanwege de actualiteit in de regio, tenminste in het Midden-Oosten, in Iran.
Daar willen we ook op inspelen. Dat betekent wel dat we het later gaan hebben dan gepland over Oekraïne en Rusland. We hebben nog helemaal niet over Rusland gehad in deze aflevering. Dat moet wel. En dan specifiek denk ik dat we het kunnen hebben over het Pearl initiatief.
Naval, priorities for Ukraine requirements list programma heet dat? Een programma waarbij wapens en munitie worden geproduceerd en gefinanceerd voor Oekraïne.
Wat is de status van Japan daarin?
[00:26:35] Speaker B: Ja, daar is veel over te zeggen. Ik heb het idee dat Zuid-Korea en Japan daar erg anders in staan.
Ik denk dat we dan moeten uitdiepen van waar eigenlijk die verschillende standpunten vandaan komen. Waarom Japan zo heel erg achter Oekraïne staat en hoe dat dan in Zuid-Korea zit en wat dat dan weer met Taiwan te maken heeft. Dat is ook een belangrijk aspect.
En dan hebben we het nog niet eens gehad over natuurlijk Noord-Korea's steun aan Rusland in de oorlog tegen Oekraïne. Dus veel te bespreken.
[00:27:08] Speaker A: Ja, het wordt een soort proxy oorlog alsnog dan in Oekraïne op deze manier.
We gaan het over hebben volgende keer hoe Zuid-Korea erin staat. Er was wat fake news, zag ik gisteren, dat Zuid-Korea volmondig ja zou hebben gezegd en mee zou doen met het Pearl-initiatief. Maar daar kan ik in Koreaanstalige pers geen enkele bevestiging van vinden. Dus ik hou dat even op fake news. Er wordt nog nagedacht in Zuid-Korea. Japan heeft die knoop al doorgehakt. En wat het allemaal betekent, daar gaan we het volgende keer over hebben. Nou ja, ijs en weder dieden natuurlijk.
De geopolitieke actualiteit heeft voorrang op wat we van tevoren plannen, toch?
[00:27:45] Speaker B: Zo is dat.
[00:27:47] Speaker A: Oké, dan.
[00:27:49] Speaker B: Tot volgende week.
