Episode Transcript
[00:00:00] Speaker A: Vrij heftig toch?
[00:00:01] Speaker B: Ja, maar het is wel zo dat twee jaar wordt uitgesteld, want dat betekent in principe afstel. Dus het is levenslang.
Al hun bezittingen worden in beslag genomen, dat soort dingen, maar ze blijven in principe in leven. Dus die doodstraf wordt niet uitgevoerd.
[00:00:33] Speaker A: Welkom bij Breuklein in Oost-Azië, de geopolitieke podcast over Oost-Azië met Casper Wits en Remco Breuker. Over waan en werkelijkheid in de geopolitiek van China, Japan, Taiwan, Noord- en Zuid-Korea.
In samenwerking met het Haags Instituut Geopolitiek Nu en Universiteit Leiden.
Goedemorgen Casper.
[00:00:55] Speaker B: Goedemorgen Remco.
[00:00:57] Speaker A: Oh, wacht even.
Ik hoor jou niet.
Kan je dat goed zeggen?
[00:01:02] Speaker B: Hallo.
[00:01:04] Speaker A: Ja, je bent er weer. Anders had je zelf een half uur moeten volpraten.
[00:01:11] Speaker B: Wat prima zou lukken, maar toch.
[00:01:14] Speaker A: Het is een stuk beter en leuker om met z'n tweeën te doen.
Goedemorgen.
De eerste weekend aflevering die we opnemen.
[00:01:23] Speaker B: Oh, is dat zo? Ja, nu je het zegt. Hopelijk kunnen we dit in het begin van de week online hebben.
We zitten dicht op het nieuws dit keer, denk ik.
We gaan beginnen met Noord-Korea en de grondwetswijziging die daar heeft of gaat plaatsvinden, heeft plaatsgevonden. Dat ga je ons vertellen. En ik werd hier notabene al over gevraagd door een van mijn eerstejaars studenten, Maarten, een trouw luisteraar van deze podcast ook.
[00:01:50] Speaker A: Dat is jouw taaltaal, Maarten.
[00:01:51] Speaker B: Ja, precies. Maar die vroeg mij om duiding en ik zei van ja, dat kan ik natuurlijk wel geven, maar wacht maar op de podcast, zei ik. Maar om heel eerlijk te zijn, vind ik het zelf best wel moeilijk om te begrijpen wat hier nou gaande is. Dus hebben we hier eigenlijk jou voor nodig, denk ik. Want het tenueur was een beetje dat deze grondwetswijziging een soort softere houding zou impliceren van de Noord-Koreaanse leiders. Terwijl mijn beeld was juist dat de afgelopen jaren de sfeer heel erg verhard is en dat Kim Jong-un steeds meer confrontatie opzoekt. Dus ik ben benieuwd wat jij hiervan vindt. Ten eerste wat die grondwetswijziging eigenlijk inhoudt en ten tweede wat jouw duiding daarvan is.
[00:02:31] Speaker A: Ja, ik kan wel even bij de conclusie beginnen om even in te haken wat jij zegt.
Het lijkt inderdaad een wat softere houding te zijn, een wat makkelijk begrijpbaardere houding voor de meeste staten. Hoe Zuid-Noord-Korea zich nu opstelt, dat zie ik ook. Maar ik ben het wel met je eens, we hebben natuurlijk de laatste jaren een hele behoorlijke verharding gezien. Als je meevecht in een imperialistische oorlog, een veroveringsoorlog, want dat is het in Oekraïne, dan laat je niet van je zachtste kant zien.
Die verharding zie ik ook. In taalgebruik en in daden.
En ik denk dat de grondwet, de grondwet is geen verharding op zijn ouderwets Noord-Koreaans. We gaan te veel en te zwaar de wereld veroveren en iedereen die tegen ons is, die vernietigen we. Wat het wel is, denk ik, is meer een aanpassing aan de Noord-Kraaise realiteit, hoe die echt is.
En ook meer het Noord-Kraaise sturen naar een staatsvorm die makkelijker te accepteren is voor andere landen.
In ieder geval visueel. En dus het maakt eigenlijk omgang makkelijker, maar beleid niet zachter.
[00:03:37] Speaker B: En wat is er in letterlijke zin nou veranderd in de Grondwet?
[00:03:41] Speaker A: Ja, ik heb een paar punten. Ik heb ze even opgeschreven, dat zijn er best wel wat hoor.
Wat het meest nieuws was, en dat is ook wel echt nieuwswaardig, is het feit dat Noord-Korea in de grondwet elke ambitie tot hereniging met Zuid-Korea opgeeft.
En daarmee hangt samen dat nu ook het, dat is dan ook wel noodzakelijk, als je dat niet meer doet dan herken je Zuid-Korea eigenlijk als negatieve staat. En dat doet het indirect door te zeggen dat het grondgebied van Noord-Korea, dat je dan ook opnieuw moet definiëren, want het is niet meer het hele Koreaanse schiereiland wat het volgens de grondwet wel altijd was, al werd de praktische beperkingen daarop wel erkend. Dat grondgebied nu wordt gedefinieerd door een ruwweg door de begrenzingen door andere staten, China en Rusland in het noorden en Zuid-Korea in het zuiden. Er zijn een paar punten waar nog flink over wordt gesteggeld met Zuid-Korea.
De beruchte zeegrens, de Northern Limit Line, daar wordt ook echt over gevochten. Daar wordt niks over gezegd, maar dat is Nord-Korea nu. Dat is eigenlijk zoals Noord-Korea moet zijn.
Dat is een enorme verandering.
[00:04:51] Speaker B: Oké, twaalftachtig jaar lang natuurlijk wel dat idee van hereniging centraal heeft gestaan in de ideologie en legitimiteit zelfs van de leiders.
[00:04:59] Speaker A: Nee, dat is absoluut waar. Dus dat is een hele grote verandering waar ze al jaren mee bezig zijn eigenlijk om dat te implementeren.
[00:05:07] Speaker B: Nog een heel simpel vraagje. Als je bijvoorbeeld een Noord-Koreaanse klaslokaal hebt en daar hangt een kaart van het land. Is dat dan een kaart van Noord-Korea of is dat een kaart van het hele Koreaanse schiereiland? En doen ze dan net alsof het in principe Dat het land is, in een tijdelijke situatie misschien dat ze het zuiden niet onder controle hebben, maar in principe is altijd die kaart van het land het hele Korea of zie je ook kaarten van alleen maar Noord-Korea?
[00:05:35] Speaker A: Mijn stilte wijst op het feit dat ik aan het nadenken ben. In de klaslokaal weet ik het niet. Noord-Koreaanse kaarten kunnen allebei laten zien.
In het eerste geval, als je alleen nu huidig Noord-Korea laat zien, is dat de huidige situatie. In het tweede geval is de situatie zoals die zou moeten zijn en zoals die op een dag weer zal zijn.
Ik zal eens kijken of ik er foto's van kan vinden. Weet ik niet, goede vraag.
[00:06:00] Speaker B: Nee, maar we gaan dus in ieder geval toe naar een soort erkenning van een situatie zoals die al 80 jaar is.
[00:06:07] Speaker A: Dat is wel de lijn van de grondwetwijziging in het algemeen.
Wat daarbij echt opvalt, dit was het op zekere hoogte verwacht, al gaat het wel wat verder dan was verwacht.
Maar Zuid-Korea wordt niet genoemd als staatsvijand nummer 1. Terwijl dat bij monden van Kim Jong-un wel is. Was, ik denk is, staat niet in de grondwet. Dus wat je krijgt hier is een grondwet die wat apolitieker lijkt te zijn geworden. Die de structuur, de basis weergeeft. Maar niet noodzakelijk hoe de politieke vlag op dat moment wappert. Of de geopolitieke vlag moet ik misschien zeggen. Want de politieke vlag in Noord-Korea is niet onder hevig aan weersinvloeden natuurlijk.
Dus Zuid-Korea wordt niet genoemd, niet vastgezet als vijand, staatsvijand nummer 1.
Dat is één belangrijk aspect van de veranderingen. Dan heb je de interne veranderingen die zijn doorgevoerd in de grondwet. En wat je daar ziet is dat de grote leider, die was al staatshoofd na de vorige grondwetsveranderingen, wijzigingen. Dat is ook maar pas een x aantal jaar. Dat is 2019 zeg ik uit mijn hoofd.
Daarvoor was het de voorzitter van het volkspresidium.
Het parlement dat was het staatschap.
[00:07:23] Speaker B: De president.
[00:07:23] Speaker A: Dat was de president van Noord-Korea. Maar daar had niemand het ooit over, want de echte macht was natuurlijk in de handen van de grote leider. Die grote leider is grote leider, omdat hij grote leider is. Dat is een beetje een tautologie. Maar ook, een functie die erbij hoort is voorzitter van de commissie voor staatsaangelegenheden. Vroeger was dat ook niet zo, was voorzitter van de Defensiecommissie. En die club, die commissie voor staatsaangelegenheden, staat nu helemaal bovenaan overal.
En dat is vroeger ook altijd een beetje weggemolvold. Wat de reden daarvoor was om het niet helemaal bovenaan te zetten, weet ik niet, maar je ziet wel dus dat de, zoals dat met een lelijk woord heet, de monolithische persoonlijkheidsvereering, dus het feit dat er maar één leider kan zijn en daar moet alles op afgestemd zijn, die is nu meer in de grondwet verankerd geraakt dan tevoren en de rol van het parlement is ook wat gedegradeerd, is naar beneden gebracht in de zin van dat het parlement niet meer in staat is om de grote leider taatshoofd naar huis te sturen.
[00:08:24] Speaker B: Terwijl Noord-Korea taatshoofd bekend stond om het vrije debat in het parlement en hoe zij kritisch altijd kijken naar de grote leider.
[00:08:32] Speaker A: Mensen hebben een mond vol over hoe democratisch de Zuid-Koreanen zijn en die gaan gewoon de straat op en sturen een president gewoon zo naar huis als het hen niet bevalt. Maar in Noord-Korea gaat het natuurlijk nog veel harder aan toe.
[00:08:42] Speaker B: Niet voor niets het democratische volksrepubliek Noord-Korea. Maar nog even terug naar de commissie voor staatsaangelegenheden. Kunnen we dat dan zien ook als een soort kabinet?
Van dag tot dag de staatsrund? Of is het toch een ideologischer iets?
[00:08:59] Speaker A: Nee, het is meer ideologisch. Ook denk ik ambtelijk ondersteunend. Maar het kabinet kan daarin zitten ten dele en voor een grote deel ook niet.
Een kabinet is ook iets wat heel erg aan wisseling onderhevig is hoor in Noord-Korea. Dat gaat vrij hard. Op het moment dat iemand anders nodig is, dan wordt er meteen gewisseld.
En dan is het alleen de kabinetspositie die soms wisselt.
Dus de positie van de grote leider neemt dus toe.
En hij wordt ook meer bewier ook dan anders.
Nog een belangrijk punt.
Het socialistische gehalte en het revolutionaire gehalte van de Noord-Kraaise ideologie neemt af.
Dus veel van de vaste uitdrukkingen waar ik toch wel aan gewend ben geraakt, zoals de noodzaak tot revolutie en te veroveren onder de rode vlag van het schiereiland enzo, dat is allemaal weg.
Socialistisch gehalt is echt afgenomen, want ook de afwezigheid van belastingen staat niet meer in de grondwet.
In Noord-Korea betaaien we in principe geen belasting, op papier niet, in de praktijk wel. Het kernwapenbezit blijft van definierend belang. Noord-Korea is een kernwapenstaat, wat de rest van de wereld er ook van vindt. En het laatste punt, en dat is ook echt wel belangrijk, is dat soldaten die gesneuveld zijn bij buitenlandse krijgsoperaties martelaren van vaderland worden genoemd in de grondwet.
En dit is de reden dat we ze eerst vragen, en ik denk dat is ook precies de goede vraag om te stellen, hoe verhoudt zich deze grondwetswijziging die toch wat zachter van toon lijkt, en het is hier wel van toon, met de hardere koers van Noord-Korea? Hier heb je het antwoord denk ik.
Namelijk dat de grondwet misschien wat meer een stapje terug neemt van de geopolitieke gebeurtenissen, maar tegelijkertijd ook de harde confrontationele koers van Noord-Korea mogelijk blijft maken.
[00:10:54] Speaker B: Ja, duidelijk. En ik denk ook wel een normalisering van het feit dat Noord-Koreaanse soldaten in het buitenland actief zijn, daar sneuvelen en dan tot held gebombardeerd kunnen worden. Als nieuwe realiteit. Misschien ook in de toekomst dat dat vaker zou kunnen gebeuren.
[00:11:13] Speaker A: Ja, ik denk dat daar zeker rekening mee wordt gehouden. Dat dit en de nieuwe modus operandi van Noord-Korea, is nou heel nieuw. Ik zeg zelf de hele tijd dat dit al heel lang gebeurde, dus dat moet ik ook niet nieuw noemen nu.
Maar het is nieuw dat het in de grondwet staat. In het algemeen denk ik dat je de grondwet kan samenvatten als een poging om de grondwet wat rationeler te maken. En vooral om hem wat meer te laten overeenkomen met de Noord-Koreaanse werkelijkheid. Met de werkelijkheid waarin de grote leider de grote baas is. En parlement eigenlijk geen grote rol kan spelen. Met de werkelijkheid dat de relatie met Zuid-Korea extreem gespannen is, maar dat er ook geen oorlog is. En dat die oorlog ook ongewenst is.
Zeker nu. En met de werkelijkheid dat Noord-Korea geen socialistisch en revolutionair land is.
En ten laatste met de werkelijkheid dat Noord-Korea goed geld verdient en ook vriendschap verdient en al wat iets meer zijn.
Met het deelnemen aan oorlogen in het buitenland.
Hadden we nog te vragen?
[00:12:07] Speaker B: Ja, en dit markeert de overgang naar China.
Daar gaan we het nu over hebben en wel voor de zoveelste keer denk ik, niet zozeer in deze podcast, maar wel in het nieuws over China de laatste tijd, dat er weer, of niet zuiveringen zijn geweest, maar wel weer hoge leiders zijn veroordeeld. Dit was nieuws gisteren dat twee voormalige ministers van Defensie, aan de ene kant Wei Wenhe en aan de andere kant Li Xiangfu, zijn veroordeeld ter dood en Wei was minister van Defensie voor vijf jaar recentelijk, is toen opgevolgd tot en met 2023, toen opgevolgd door Li Xiangfu, die heeft het maar zeven maanden uitgehouden in 2023 en is toen ook zijn allebei dus eigenlijk uit hun functie ontheven vanwege corruptie aantijgingen. Gewoon eigenlijk de zoveelste keer dat belangrijke leiders dit lot wachten.
[00:13:04] Speaker A: Mag ik daar even een vraag over stellen? Ik kan me voorstellen dat, ik volg natuurlijk op een afstandje, vooral via jou, maar die cijferingen zijn vrij heftig geweest.
Gaan al een tijd door. Wat doet dat met De zekerheid van de elite, van degene die het land besturen, hoe fijn is het nog om minister van Defensie te worden?
[00:13:22] Speaker B: Ik zou inderdaad wel klamme handjes krijgen als ik een hoge positie had, zeker in het leger of in de communistische partij. Inderdaad, als minister of als generaal of wat dan ook. Want zelfs degenen die wij dachten die heel dicht bij Xi Jinping staan, of stonden, worden ook weggezuiverd. Een goed voorbeeld daarvan, waar iedereen echt wel heel erg verbaasd over was, was de zuivering in januari van Jiang Youxia, die ook echt wel heel erg internationaal veel aandacht heeft gekregen als eigenlijk belangrijkste militaire leider van China op dat moment.
En dat kwam na heel veel zuiveringen in de legertop die plaats hadden gevonden waarvan we dachten van oké, dit zijn mensen die misschien niet bij de factie van Xi Jinping horen. Terwijl Jiang Xiaocha dat juist wel werd gezien als vertrouweling van Xi. Dus dat zelfs hij werd weggezuiverd was echt wel weer een soort kantelpunt momentje. Toch jarenlang waren grote corruptieprocessen, aantijgingen en zuiveringen aan de gang.
Waarvan we dachten, die zijn toch een beetje gericht tegen tegenstanders van Xi Jinping. En die zullen veel te maken hebben met het feit dat hij is opgestapt naar twee termijnen. Dat had in 2022 in principe gemoeten. Zijn twee voorgangers hebben dat wel gedaan.
Vrijwillige terugtreding, dat was eigenlijk het systeem. Xi Jinping is natuurlijk voor een derde termijn aangebleven. Het gaat waarschijnlijk een vierde termijn worden. Dat brengt erg veel risico met zich mee, vandaar dat dus die zuiveringen moesten plaatsvinden om eigenlijk dat mogelijk te maken. En sinds 2022 zien we ook heel erg dat alleen nog maar getrouwelingen van Xi Jinping of mensen uit zijn hoek van de communistische partij in de partijtop zitten. Dus helemaal geen andere facties die nog vertegenwoordigd zijn. Maar daardoor zou je juist denken dat de zuivering ook wel weer eens een tandje minder kan, omdat eigenlijk het doel nu al bereikt is van vergrote macht van Xi Jinping.
[00:15:21] Speaker A: Ja, opmerkzaam als ik ben, lijk je nu te leiden naar een andere interpretatie.
[00:15:27] Speaker B: Ik zal wel moeten, want de cijferingen zijn natuurlijk gewoon doorgegaan.
En ja, dat roept veel vraagtekens op. Ik moet er wel bij zeggen dat iedereen speculeert er maar op los. Ook bijvoorbeeld dat Chiang Kai-shek, de generaal, misschien tegen een invasie van Taiwan geweest zou zijn. Dat hij daarom misschien, et cetera, et cetera. Maar ja, het is uiteindelijk moeten we zeggen dat...
[00:15:47] Speaker A: Het lijkt Noord-Korea studies wel.
[00:15:48] Speaker B: Precies, je tast gewoon in het duister. Een beetje net zoals heel vroeger met de Sovjet-Unie, dat je gewoon niet wist wie waarom opeens van het toneel verdween. Maar er is een interessant artikel geschreven, verschenen in Foreign Affairs Journal, afgelopen week, van Neil Thomas en Wang Xiongyu. Het heette She's Forever Perch, en zij zeggen eigenlijk dat natuurlijk heel veel dingen spelen, inderdaad.
oprecht te zorgen over corruptie, die ook al heel lang spelen in China, waar men echt wel wat aan wil doen. En ook het effectiever maken van het leger. Dat is allemaal waar. Maar zij zeggen eigenlijk dat die eindeloze zuiveringen en disciplinering van de partij voort zou komen uit een soort visie van Xi Jinping om de partij een soort van zelfrevolutie te laten doorgaan. Zo zou Xi Jinping dat dan noemen. En op deze manier, door die constante druk van dat iedereen op zijn telen moet lopen en ook heel veel onfrisse elementen wegbonjouren, zou het dan moeten leiden dat de communistische partij een soort transformatie ingaat, effectiever wordt, maar vooral ook op de langere termijn zal kunnen blijven overleven. Want de centrale obsessie toch wel van Xi Jinping en van Chinese leiders is vallen van dynastieën. Waarom zijn Chinese dynastieën in het verleden ten onder gegaan, had ook vaak te maken met te grote afstand tot het volk, in ieder geval volgens hen. Veel met corruptie, dat soort dingen. En een andere obsessie is ook waarom de Sovjetunie ten onder is gegaan. Dus daar zijn de Chinese leiders ook al decennia lang eigenlijk mee bezig. Met hoe kunnen wij vermijden wat daartoe gebeurd is? Kunnen wij Gorbachev's fouten zorgen dat we die niet maken? En ja, vanuit die optiek zou er dan een soort conclusie zijn gekomen in het hoogt van Xi Jinping. Speculeert men dan dat Dit een manier is om gewoon echt de partij gezond te houden en daadkrachtig en niet ten onder te laten gaan naar diezelfde dingen die of in de Sovjet-Unie zijn gebeurd of in Chinese dynastieën in het verleden.
[00:17:57] Speaker A: Dat is weinig goed nieuws voor de elite in China neem ik aan. Maar het laat ook weinig ruimte tot de toch altijd gehoopte en zo te horen, dat dachten we misschien al langer, niet helemaal realistisch hoop op verandering in China.
In de zin van een minder autoritair en meer genegen om zich aan te passen aan, nou dat zeg ik helemaal verkeerd nu, Maar dat is wel de verwachting of de hoop geweest in China dat zich bereid toont om intern te veranderen omdat wij dat graag willen.
Maar als ik dit zo hoor dan denk ik dat die hoop die al niet zo heel erg realistisch was helemaal te ruim kan worden uitgebracht.
[00:18:43] Speaker B: Het was ook vaak een excuus voor ons, denk ik, om te zeggen van we moeten altijd maar meer handelen, meer de dialoog aangaan met China, want dan gaan zij veranderen. Toen ik student was, 20 jaar geleden, was dat nog steeds wel heel erg het geval, dat men dat geloofde. Inmiddels denk ik dat dat echt wel achter ons ligt. Aan de andere kant denk ik ook wel dat veel Chinezen er wel op gehoopt willen hebben in het verleden, dat er een soort van ontspanning zou komen in hun leven, minder politiek misschien.
Meer vrijheden op bepaalde gebieden. Vrijheden van de staat, van de partij, maar het tegenovergestelde lijkt te gebeuren. Alleen maar meer controle, et cetera. Ja, en of de Chinezen daarop zitten te wachten is maar de vraag. Ik denk wel dat er weinig aan kan veranderen in de toekomst. Dat we ons hier op moeten richten. Dat China nu zo is. En ik denk wel dat er een heel groot probleem gaat worden. Dat met die enorme zuiveringen ook van zoveel mensen aan de top, dat op een gegeven moment talenten ook niet meer aanwezig zullen zijn op belangrijke plekken. En daar leidt het leger nu al heel erg onder. Dat er gewoon een enorm hiatus ontstaat aan mensen die weten wat ze aan het doen zijn.
Als je naar het recente verleden in China kijkt van waar dat gebeurde, toen Mao enthousiast specialisten wegzuiverde in de anti-rechten campagne in de jaren 50, heeft dat tot hele desastreuze gevolgen geleid, omdat er dan toch uiteindelijk minder mensen met kennis van zaken op belangrijke plekken zitten.
Het stemt al met al niet al te gerust.
[00:20:19] Speaker A: Laten we dan maar, ja, we moeten toch iets doen.
[00:20:23] Speaker B: Een knopje drukken, ja.
[00:20:24] Speaker A: Overgaan naar Breuking, hopen dat dat wat leuker is.
[00:20:31] Speaker B: Het is inmiddels duidelijk geworden dat met de spanningen tussen China en Japan, China steeds meer maatregelen neemt tegen Japan, maar dat dus nu ook heel veel uitwisselingsprogramma's van universiteitsstudenten naar China gecanceld zijn.
En dat veel Chinese studenten die naar Japan wilden, zich hadden opgericht en dat gepland hebben enzo.
Dat die niet meer kunnen. En dat gaat dan vooral over echt standaard uitwisselingen tussen specifieke universiteiten met Japanse universiteiten. Het gaat dan echt over heel veel van de topuniversiteiten in China. Universiteiten specifiek gericht op taalverwerving.
Het is nog steeds zo dat je als individu nog steeds wel dingen kan regelen en dat zelf voor elkaar kan krijgen, maar dat is vaak duurder.
Dus het is niet opeens dat het niet meer mag, maar wel dat heel veel van die structuren nu zijn ontmanteld.
Dat was echt wel heel nieuw, want de afgelopen decennia is die uitwisseling enorm groot geweest. Ik weet nog toen ik in Japan woonde en studeerde dat daar inderdaad enorm veel Chinese studenten zijn. Het is ook een hele populaire plek om heen te gaan voor Chinezen, eigenlijk al een eeuw lang.
Dit lijkt misschien klein nieuws, maar ik denk op de lange termijn is het wel degelijk groot nieuws.
Ja, dit soort uitwisselingen op persoonlijke basis heeft gewoon op de lange termijn heel veel politieke positieve invloeden, denk ik, op de relatie tussen welke landen dan ook.
En dit soort uitwisselingen heeft ook gewoon...
Ik zou zeggen in de afgelopen halve eeuw heel veel invloed gehad op de relatie tussen China en Japan. Gewoon het feit dat men elkaar stalen leerde en dat er veel uitwisseling was. Sterker nog, ik ben inmiddels meer gepromoveerd voor precies dit onderwerp. Ja, maar onofficiële contacten tussen China en Japan en wat voor diplomatieke effecten dat had, vele jaren. Dus ja, dit vind ik best wel belangrijk en groot nieuws wat eigenlijk ook grote geopolitieke consequenties heeft. kon hebben, gaat hebben.
[00:22:50] Speaker A: Ja, het is toch de smeerolie. De relatie tussen landen die het politieke zowel overstijgt als daar aan de grondslag ligt.
Het zijn de oliemannetjes en vrouwtjes die dingen mogelijk maken op het moment dat de politiek natuurlijk veel niet kan.
Zorgelijk met andere woorden, die kennis over elkaar is echt nodig om geen foute inschattingen te maken en beleid te voeren dat tot conflicten leidt. Ik deel je bezorgdheid.
[00:23:19] Speaker B: We gaan naar jouw stukje breuking nieuws denk ik.
[00:23:22] Speaker A: Ja, het eerste is over Trump.
Die heeft gezegd, I love South Korea. Nou, fijn.
Daar is heel Zuid-Korea blij mee. Ik krijg een warm gevoel van binnen.
Nu Trump dit heeft gezegd, waarom heeft hij dit gezegd?
Omdat Zuid-Korea al eerder had beloofd 350 miljard te zullen gaan investeren in de VS.
Dat is natuurlijk een enorme berg geld. Wel met een jaarlijks maximum van 20 miljard. En daarvan gaat nu 150 miljard naar de scheepsbouwindustrie, scheepsbouwsector in Amerika. Daar is nu een memorandum of understanding over afgesloten.
Dat gebeurt net voordat Trump naar China gaat, daar gaan we het volgende keer over hebben.
En dat valt ook samen met toch weer een versteviging aan de ene kant lijkt het van de VS-Zuid-Korea-relatie. Er zijn nogal pogingen naartoe omdat de Zuid-Koreaanse minister van Defensie aan naar Washington reist volgende week om daar met Pete Hexhead, ik geef het je maar in te doen, te gaan overleggen. Serieus gesprek gaat hebben over oorlog, vrede en defensie. En de minister van Financiën of Economische Zaken, de Treasury Department.
[00:24:42] Speaker B: Volgens mij Financiën noem je dat, ja. Scott Besant.
[00:24:45] Speaker A: Ja, Besant. Die gaat mee met Trump naar China. Maar op weg naar China stapt hij even uit in Seoul om daar met de minister van Economische Zaken Insol en andere hoogwaardigheidsbekleders te praten. Dus Amerika lijkt wel van alles te doen om aan de ene kant Zuid-Korea aan boord te houden, als wie weet wat er uit gaat komen, als Xi en Trump elkaar zien. Ik heb geen idee, jij waarschijnlijk veel beter.
Maar ook om tegelijkertijd zoveel mogelijk uit Korea te persen als kan.
Dus die 150 miljard voor de scheepsvaartindustrie is een mooi begin.
[00:25:20] Speaker B: Interessant, oké. Dan kom ik met een Nederlands nieuws item over drie zeer interessante publicaties die uit zijn gekomen eind april. Drie boeken over Taiwan. Heel uitgebreid, heel breed. Een brede collectie vertalingen. Dat zijn de drie boeken Taiwan, eiland van groei en welvaart. Taiwan, eiland van vele smaken. En Taiwan, eiland van Austronesius.
met verschillende thema's, één over economie en politiek, één over vooral eetcultuur en één echt over geschiedenis en Taiwans plek in in Oost-Azië en hoe dat zich heeft ontwikkeld op de heel lange termijn. En dit is samengesteld door eigenlijk zeer grote namen en op het gebied van het vertalen van Chinese teksten.
Sylvia Marijnis, Anneloes Tichelbouw en Matilda Bramfield.
Maar de vertalingen zijn gedaan door een hele grote groep China-kenners.
Sorry, Taiwan-kenners moet ik natuurlijk zeggen, maar kenners van de Chinese taal.
Waaronder bijvoorbeeld niet alleen deze drie die zelf ook hebben vertaald, maar bijvoorbeeld ook Tom van Dam, nog een trouw podcastluisteraar, die trouwens ook zelf de Japanoloog podcast heeft met Anoma van der Veren, ook een aanrader.
Maar goed, heel veel grote namen in ons veld hebben hieraan samengewerkt om dit in het Nederlands te vertalen, collecties van essays, verhalen, allemaal uit het Chinees, dus bij uitgeverij IJZER.
Dus het zijn drie boeken en die alle drie behoren op de stapel te lezen zomer literatuur, denk ik.
[00:27:03] Speaker A: Absoluut. Nee, ze gaan met mij mee op vakantie. Serieus, want er zijn denk ik weinig dingen die ook op de lange termijn meer invloed hebben op het kweken van gelaagd en genuanceerd begrip van andere landen, culturen, regio's, noem maar op.
Als het lezen van dit soort boeken, vertaald door mensen die weten wat ze doen.
Goede vertalingen zijn goud waard.
[00:27:29] Speaker B: En dat blijven wij herhalen. Ook in ons eigen boek wijzen wij erg op het belang van dit soort talenkennis en dat dit soort dingen vertaald worden ook naar het Nederlands.
[00:27:43] Speaker A: Ja, mooi.
Dat is goed nieuws.
Dan mijn vierde stukje nieuws. Ja, dat is iets minder krolijk, denk ik dan. Dat gaat erover dat Kim Jong-un een felicitatie, een boodschap van felicitatie naar Vladimir Poetin heeft gestuurd ter gelegenheid van het vieren van de overwinningsdag. Denk ik dat het dan heet, toch?
[00:28:04] Speaker B: Op 9 mei, ja.
[00:28:05] Speaker A: De dag waarop 9 mei Rusland herdenkt dat het de nazi's heeft verslagen.
Wat ik dan zo erg leuk vond, heeft niks met deze podcast te maken, maar is dat Zelensky hier toestemming voor heeft gegeven.
[00:28:17] Speaker B: Precies, ja.
[00:28:18] Speaker A: Wat de Russen volgens mij flink het verkeerde keelschat is geschoten, wat ook de bedoeling was. Hij heeft zijn strijdkrachten opgedragen om die arme Russen even met rust te laten. niet tijdens de parade aan te vallen. In ieder geval, Noord-Korea heeft in deze felicitatie gezegd dat het heel blij was en tevreden was met de huidige, ja, de prachtige geschiedenis van onafhankelijkheid, waardigheid, vrede en voorspoed die de twee landen met elkaar delen. En het heeft NOS nogmaals bevestigd dat het Rusland zal blijven steunen ook in de oorlog tegen Oekraïne.
En dat Trump, sorry dit zegt wel wat, dat ik Poetin wil zeggen en dat het woord de naam Trump eruit komt. Maar goed, Poetin heeft de afgelopen tijd ook Noord-Kraaise soldaten en zelfs generaals onderscheiden voor hun rol in de strijd tegen Oekraïne. Dus dit is een Een geval van, wat is het tegenovergestelde van unrequited love, requited love? Het wordt aan beide kanten gevoed in ieder geval.
[00:29:28] Speaker B: Ja, steeds beter relaties tussen die twee landen.
[00:29:33] Speaker A: Ja, nou ja, daar moeten we dan maar even mee doen.
Ik kijk naar de timers.
[00:29:37] Speaker B: Oké, ja, wij sluiten hier af. Heel binnenkort komen we alweer terug, want Trump gaat dus naar China en daar komen we heel snel binnen een paar dagen met een thema aflevering over. Dus wij blijven bovenop de actualiteit zitten.
[00:29:50] Speaker A: Ja, blijf luisteren, ververse de podcastfeed en geef ons vijf sterren als je vindt dat we die precies vinden.
Het is leuk voor ons en dan zijn we makkelijker te vinden.
