Episode Transcript
[00:00:00] Speaker A: Hoe nu je in elkaar gaat storten.
[00:00:01] Speaker B: Nou, dat gebeurde net eens. Want mijn statief waar mijn microfoon aan hangt, dat liet los.
Goedemorgen Kasper en de hond van de buren van Kasper.
[00:00:43] Speaker A: Ook nog goedemorgen Remco.
[00:00:46] Speaker B: Ja, we hebben een mooie aflevering met extra gezelschap aan jouw kant van de lijn, geloof ik.
[00:00:51] Speaker A: Ja, de Hond van de Buren is hard bezig om aandacht te trekken, maar daar trekken wij ons voorlopig weinig van aan.
[00:00:58] Speaker B: Oké, mooi. Hé, we hebben een volle aflevering met niet voor de hand liggende, maar wel belangrijke onderwerpen.
We beginnen bij jou. Jij gaat ons meenemen naar Japan, Zuid-Korea en Noord-Korea.
[00:01:09] Speaker A: Ja, ik wilde het eigenlijk hebben over een onderwerp dat denk ik de luisteraar grotendeels onbekend zal zijn, in tegenstelling tot de afgelopen weken toen we toch meer hadden echt over het wereldnieuws. Dus ik ga het hebben over een serie rechtszaken die heeft plaatsgevonden in Zuid-Korea, maar eigenlijk vooral Japan. Die zijn aangespannen door mensen uit de Zainichi gemeenschap. De Zainichi zijn de etnisch-Koreanen in Japan. En de Sainichi zijn eigenlijk verzeild geraakt in Japan tijdens de imperialistische koloniale periode, dus toen Korea onderdeel was van het imperialistische Japanse Rijk. En deels om dwangarbeid te verrichten in Japan, maar ook deels vrijwillige migratie puur uit economische noodzaak is er toen een groot deel van die Koreanen is naar Japan zelf verhuisd. En daar gebleven na 1945, toen het Japanse Rijk ineenstoorte.
[00:02:02] Speaker B: En dan heb je het over honderdduizenden mensen.
[00:02:05] Speaker A: Ja, als ik uit mijn hoofd bedenk, volgens mij zo'n 2 tot 3 miljoen Sainichi in 1945, maar toen is een groot deel teruggekeerd naar Korea. En uiteindelijk zo'n anderhalf miljoen is toen gebleven, maar die groep is inmiddels zowel gegroeid als niet gegroeid, vreemd genoeg, zowel gegroeid als in de zin van, die hebben natuurlijk uitgebreid, maar ook steeds minder Sainichi, identificeren zich als Sainichi of zijn getrouwd met Japaners bijvoorbeeld.
Dus niet meer als zodanig herkenbaar. Dus het is best wel een heel ingewikkeld onderwerp van hoeveel Zijnici zijn er nou eigenlijk? Hoeveel etnisch-Koreanen in Japan?
Maar het probleem wat ik vandaag wilde uitleggen is eigenlijk bij het begin beginnen.
Voor 1945 was deze groep natuurlijk ingezeten van het Japanse Rijk met paspoorten en alles.
En bestond eigenlijk het concept Koreaan wel en dat was ook wel geregistreerd. Maar in principe waren ze natuurlijk gewoon inwoners van het Japanse Rijk.
Na 1945, zeker vanaf 1952, hebben ze hun Japanse staatsburgerschap verloren en zaten ze dus best wel in een penibele situatie. Tegen die tijd was Korea natuurlijk in tweeën gesplitst, maar dat was iets wat deze gemeenschap nooit had meegemaakt. Noord- en zuid-Korea hadden zij ooit als staat meegemaakt. En men moest toen vaak kiezen van wat voor Koreaan ben je, Zuid- of Noord-Koreaan. En omdat het een hele arme en zwaar gediscrimineerde gemeenschap was in Japan, hebben veel mensen toen voor Noord-Korea gekozen.
[00:03:34] Speaker B: Echt over grote meerderheden?
[00:03:36] Speaker A: Ja, inderdaad. Dus in de jaren vijftig, zestig, zeventig was vanwege die economische toestand waren ze heel links georiënteerd en was het beeld van Noord-Korea zeg maar heel erg positief vanwege propaganda en andere dingen. Twee rivaliserende organisaties zijn toen ontstaan van etnisch-Koreanen aan beide kanten. Dus Cheongnyon aan de Noord-Koreaanse kant en Mindan aan de Zuid-Koreaanse kant in Japan. En de Chongyon heeft ook een heel scholensysteem opgericht. Dus eigenlijk een soort maatschappij binnen de maatschappij. En het is dus nog steeds zo in Japan dat je dus een scholensysteem hebt waarin alles in het Koreaans is. Van de crash, de kindergarten, tot de lagere school, middelbare school en er is zelfs een universiteit van Chongyon in Tokyo.
En in dat hele systeem is dus alles in het Koreaans en voor een deel gebaseerd ook op de Noord-Koreaanse ideologie. Inmiddels is die groep erg klein geworden en die scholen overleven nauwelijks. Chongyon is ook lang niet meer zo groot en invloedrijk als vroeger. Maar goed, het was dus een Noord-Koreaanse diaspora gemeenschap in Japan die loyaal was aan Noord-Korea.
een heel uniek fenomeen.
En de rechtszaken die de laatste tijd in het nieuws zijn geweest, gaan om een repatrieringsprogramma. Dat heeft plaatsgevonden van 1959 tot 1984, waarin eigenlijk Zainichi, de etnisch-Koreanen, werden aangemoedigd om tussen aanhalingstekens terug te keren naar Noord-Korea, om daar te gaan wonen en deel te nemen aan de maatschappij.
En binnen dat programma hebben 93.000 Sainichi daar inderdaad gehoor aan gegeven en zijn naar Noord-Korea verhuisd, ondanks dat ze helemaal geen ervaring hadden van dat land natuurlijk. En daar natuurlijk van een zeer koude kermis zijn thuisgekomen, want Noord-Korea bleek niet het paradijs te zijn dat hen was voorgesteld toen zij in Japan woonden, waar
[00:05:30] Speaker B: Nee, en dat niet alleen. Ik begrijp ook van zowel zainitie die zijn teruggekeerd, maar ook van gevluchte Noord-Koreanen. De eerste opwinding die was ontstaan in Noord-Korea dat er landgenoten uit Japan terugkwamen en die Noord-Korea prefeerden.
met fietsen en andere dingen die men niet had, dat die al snel toch slachtoffer van zuiveringen werden, veel meer dan anderen.
[00:05:54] Speaker A: Ja, ze zijn in een heel lastige situatie gezeten, ook omdat hen werd geld toegestuurd vanuit Japan, dus een deel was en meer geprivilegieerd, maar ook meer gediscrimineerd binnen Noord-Korea, omdat men niet vertrouwd werd. Dus een disproportioneel deel van die terugkeerders is inderdaad in de kampen verdwenen. En het meest beroemde geval daarvan is de auteur van het boek Aquariums van Pyongyang. Dat was eigenlijk het eerste boek in de jaren negentig dat ging over de concentratiekampen. En die ook als kind eigenlijk in zo'n kamp verzeild is geraakt met zijn hele familie. En dat was dus ook een familie, een etnisch-Koreaanse familie uit Kyoto die was zogenaamd teruggekeerd.
Dus je hebt een hele moeilijke situatie gehad. Maar er zijn ook andere verhalen. Bijvoorbeeld de moeder van Kim Jong-un, nota bene, komt uit Kwan. Ze leeft niet meer. Uit Osaka. Dat was ook één hiervan.
En sommige zijndjes zijn ook weer in Zuid-Korea verzuild geraakt. Want bijvoorbeeld Lee Myung-bak, de voormalige president, komt ook uit Osaka. Of is geboren in Osaka.
Ja, er is enorm veel heen en weer gereisd daar. Maar goed, zo'n 93.000 zijn vertrokken naar Noord-Korea. Inmiddels zijn zo'n vijf en nooit teruggekeerd. Mochten ook niet voor korte bezoeken terugkeren. En vijfhonderden daarvan, dus vijfhonderd van de 93.000, zijn gevlucht en in Zuid-Korea en Japan weer verzeild geraakt. En een deel daarvan heeft nu dus de Noord-Koreaanse staat aangeklaagd en die rechtszaken ook gewonnen. Maar ja, in Japan, dus dat betekent niet zoveel. Maar het is ook wel een vraag, en een debat dat nu begint, is waarom eigenlijk Japan die repatriëringsbeweging heeft toegestaan en aangemoedigd. Want zij wilden eigenlijk ook liever die Zainichi kwijt, waren ze liever kwijt dan rijk.
En ook het Rode Kruis heeft meegeholpen aan die repatriëring. Dus er zijn best wel veel vragen die nog onbeantwoord zijn. Van wie is verantwoordelijk hiervoor? En ook een rechtszaak tegen die organisatie van Noord-Koreanen in Japan, Cheongjong, dus de pro-Noord-Korea beweging, gaat misschien ook gebeuren dat die aangeklaagd gaan worden. Dus we hebben het laatste hiervan nog niet gehoord.
Ja, het is wel een onderwerp dat denk ik heel veel zegt over Racisme in Japan en de positie van etnisch Korea namen ook de relatie tussen beide Korea's en Japan vandaag de dag. Ook een belangrijk onderwerp om het over te hebben, omdat we vaak het idee hebben dat Japan een homogeen land is, waar iedereen hetzelfde is. Dat soort clichés hoor je vaak.
[00:08:20] Speaker B: Ja, maar misschien is het goed om hier even een soort nieuws alert of nieuwsflesje in te bouwen dat een homogene samenleving niet bestaat, punt, denk ik. Ik denk dat je deze... Zeker, zeker.
[00:08:32] Speaker A: En ik denk dat wij veel te veel aan de Aziatische landen denken als homogene landen. Er moet wel bij gezegd worden dat Japanners, zeker rechtse Japanners, zelf vaak dit idee ook herhalen en zeggen dat dat zo is. En dat is natuurlijk dus ook iets wat in Japan zelf door sommige mensen geloofd wordt, vreemd genoeg, ondanks dat het niet waar is. Maar goed, dit onderwerp van de Zijnici komen we vast nog wel een keer op terug, vooral omdat ik het heel interessant vind en belangrijk.
[00:09:00] Speaker B: Nou, het is ontzettend boeiend. Ik ben blij dat je het hebt aangesneden. Als ik even twee tips mag geven. Ik heb hier wel eens een college over gegeven. Een aflevering van een college. Niet een heel college.
Er is een prachtige documentaire gemaakt door regisseur Yang Yong-hee. Zij is Zainichi. Ik weet even niet wat haar Japanse naam is. Misschien spreken ze gewoon de karakters op zo'n Japanse uit, hoor. Maar dat weet ik niet.
Twee van Wien's, drie van Wien's broers, geloof ik, of twee, naar Japan, naar Korea zijn teruggegaan. Onder toch wel flinke ideologische druk van hun vader.
En die zit daar vast. Het is een hele mooie documentaire geworden, ook heel droevig om te zien wat de opdeling van het land van de Koreaanse Gelderland heeft gedaan met mensenlevens.
Ga die kijken, Deer Pyongyang heet die. En dan natuurlijk het onvergelijkelijke boek van de onvergelijkelijke Tessa Morris Suzuki. Jaap Panaloge die ook op COEA werkt.
Als ik een academisch voorbeeld heb is zij het waarschijnlijk. Ze heeft ook dichtbundels gepubliceerd. Ze spreekt Nederlands want heeft hier tot haar twaalfde groot. Ze is zoals directeur van de onderzoekschool toen ik in Australië zat. Ook nog een heel prettige persoon.
Waanzinnig goed schrijft. Elke jaar een baan doorbrekend boek lijkt het wel. Een baanbrekend boek. En het boek heet Exodus to North Korea.
En dat is ook met veel persoonlijke verhalen van mensen die dit allemaal hebben moeten doormaken, erg gemoeite waard.
[00:10:18] Speaker A: Jij moet echt op een knopje gaan drukken, want het is tijd voor het volgende onderwerp.
Ja.
[00:10:24] Speaker B: Ik zit wel in mijn juiste…
[00:10:28] Speaker A: Ja, ik weet niet wat vandaag aan de hand is, maar bijna alles gaat, zelfs de hond van de buren horen we niet meer.
[00:10:36] Speaker B: Ik klopte even af.
Mijn onderwerp is heel wat anders. Eigenlijk veel meer traditionele geopolitiek, maar niet een traditioneel land waar Zuid-Korea vaak mee wordt geassocieerd. Angola.
Er is nieuws vijf dagen geleden naar buiten gekomen, of zes dagen.
dat Angola meer ruwe olie gaat leveren aan Zuid-Korea. Dat is goed nieuws voor Zuid-Korea, want afgelopen voor de maand mei is het land er weliswaar ingeslaagd om, geloof ik, 87% van de normale leveringen voor de maand mei, zoals het verleden jaar het geval was, voor elkaar te krijgen. Dus dat is 13% tekort. Maar of dat in juni weer gaat gebeuren is maar de vraag. Dus het is heel fijn dat Angola het doet, de tweede olie-exporteur van Afrika. En wat hier wel belangrijker is, is dat Angola heel veel olie ook aan China levert. Oh, en Angola ook een mineraalrijk land is, zeldzame aardmetalen en aardmineralen heeft het veel. China is daar dus al. maar Groningen maakt nu hele duidelijke avances naar Zuid-Korea. En Zuid-Korea is al jaren bezig, dan heb je het echt al over twintig jaar of zo, met een offensief, een charme-offensief in Afrika.
En dat was in eerste instantie bedoeld om Noord-Koreaanse betrekkingen die Noord-Korea heeft, van oudsher, met zeker Zuid-Afrikaanse staten, om die tegenwicht te bieden. Maar wat je nu ziet, en ik lees dit even voor uit een interview met de Angolese ambassadeur in Zuid-Korea.
Even kijken, Sianga Kifuila Samuel Abilio.
En wat hij zegt is dit, en ik vertaal het even voor de interviewers in het Engels even naar het Nederlands. Zuid-Korea heeft een enorm potentieel en een waardevolle ervaring. Korea heeft ongelooflijke ontwikkeling doorgemaakt door hard werk, discipline en industrialisatie.
Afrika heeft Zuid-Koreaanse technologie, Zuid-Koreaanse weerarbeidsdiscipline en Zuid-Koreaanse trainingssystemen nodig. Deze zijn extreem belangrijk voor ons.
En waar men dan vooral naar kijkt is de Zuid-Koreaanse vaardigheid en ervaring. In het bouwen van havens, van allerlei systemen om de producten uit te mijnen naar de havens te krijgen, naar de rest van de wereld te sturen, de digitale infrastructuur eromheen, noem het maar op. Daar is Zuid-Korea natuurlijk heel sterk in. En Zuid-Korea heeft onder andere koper en kobalt nodig, wat Angola in grote hoeveelheden heeft, voor bijvoorbeeld de batterijen van de elektrische auto's. Voor de hernieuwbare energiesystemen, de elektronica, waar Zuid-Korea natuurlijk groot in is, noem maar op.
Dus, a match made in heaven zou je denken.
[00:13:14] Speaker A: Inderdaad.
[00:13:14] Speaker B: Ja, en dit is wel iets wat vaak toch niet wordt opgemerkt in het nieuws, begrijp ik ook, want het gaat en over Afrika en over Zuid-Korea. We zitten hier in een heel ander deel van de wereld, maar dit is wel, denk ik, voor Zuid-Korea is dit belangrijk, maar het is denk ik ook belangrijk om hier kennis van te nemen. Want ik zie hier geen EU bij staan of Nederland. En als ik kijk naar wat Angola allemaal levert, dan kan ik me voorstellen dat het best handig zou zijn om daar een weg naar binnen te hebben. Maar goed, die weg naar binnen loopt nu via Zuid-Koreaanse diplomaten.
[00:13:44] Speaker A: Ja, nou het is ook, daar hebben we het al eens eerder over gehad, niet in de podcast trouwens, maar dat wij bij ons geluiden hebben gehoord bij buitenlandse zaken in Den Haag, dat ook samenwerking met Zuid-Korea als het gaat om interactie met Afrikaanse landen, bijvoorbeeld binnen de VN, altijd uitzonderlijk goed werkt, omdat Zuid-Korea gewoon erg goede naam heeft in het mondiale zuiden en zeker bij Afrikaanse landen om verschillende redenen maar één daarvan dat Zuid-Korea nog natuurlijk niet het koloniale verleden heeft dat wij met ons mee torsen als we met Afrikaanse landen omgaan sterker nog Zuid-Korea is natuurlijk zelf een postkoloniale samenleving.
[00:14:20] Speaker B: Ja, nee dat maakt heel veel uit. Zuid-Korea heeft inderdaad die reputatie mee, maar het laat ook in gedrag zien dat het een betrouwbare partner is voor landen onder andere in Afrika.
Dus ja, kijk en leer zou ik bijna willen zeggen.
[00:14:35] Speaker A: Er zijn natuurlijk ook thema's die we behandelen in ons boek en bijna jammer dat dit Angola voorbeeld dan net te laat komt, want het boek is al af, maar het zou een mooi voorbeeld
[00:14:44] Speaker B: geweest zijn Ja, ik had het ook graag ingezet, maar goed, het laat zien dat onze analyse fundamenteel juist is, waardoor we meer van dit soort voorbeelden waarschijnlijk wel zullen gaan zien.
[00:14:55] Speaker A: Zo is dat.
[00:14:56] Speaker B: Maar het was een mooi voorbeeld geweest.
[00:14:57] Speaker A: Ja, en als de luisteraar het nou nog niet weet, op 25 juni ligt het boek in de winkel, De Kracht van Middelmacht.
[00:15:04] Speaker B: En ja, het kan al besteld worden.
[00:15:05] Speaker A: Ook nog, ja.
[00:15:06] Speaker B: Hé, maar ik kijk op de klok en we lopen gewoon precies op tijd.
[00:15:08] Speaker A: Oh joh, dan breuking nieuws.
[00:15:12] Speaker B: Breuking nieuws?
[00:15:13] Speaker A: Het moet even gezegd worden. We hebben er inmiddels al zoveel over gehad, maar goed. Het verhaal Trump-China-Taiwan gaat maar door. En vooral de vraag over wat is nu de houding van de Amerikanen ten opzichte van Taiwan. En Trump heeft nu inderdaad de wapenverkoop naar Taiwan op een, hoe zal ik het zeggen, laag pitje af. Hij heeft het uitgesteld officieel met het excuus dat die wapens nodig zijn in de oorlog tegen Iran.
[00:15:40] Speaker B: Geloof je daar wat van?
[00:15:41] Speaker A: Nee, ik denk dat niemand dat echt gelooft. Dat is een gelegenheidsexcus. En ja, het is de vraag hoe dit zich gaat ontwikkelen. Het is duidelijk een zoveelste geste naar China toe en een teken dat Taiwan steeds meer onderdeel wordt van die onderhandelingen tussen China en de VS. Tegelijkertijd heeft Trump ook laten vallen dat hij de situatie wil bespreken met, of in ieder geval geïmpliceerd dat hij het wil bespreken met de Taiwanese president. Wat totaal onacceptabel weer zou zijn voor de Chinezen. Dus het blijft een achtbaan waar we in zitten.
Dus laten we snel naar het volgende onderwerp.
[00:16:15] Speaker B: Niet veel beter nieuws ben ik bang, op een veel kleinere schaal, maar er is een loopbrug ingestort in Sol, in Sodemun, dat is een van de oudere buurten.
En die loopbruggen, daar is best wel wat over te zeggen. Er zijn zes mensen gewond geraakt, vier zijn gewond geraakt en twee zijn overleden, zes mensen in totaal.
Deze loopbruggen zag je heel veel toen ik in Zuid-Kooijen studeerde. Het zijn een beetje overblijfselen voor zover ze er nog zijn. Het zijn er steeds minder.
Uit de jaren zeventig, toen alles snel, snel moest en verkeer altijd tevoring had op voetgangers.
Dus als je in je auto zat, dan ging men er vanuit dat je niet voor je plezier deed, dan was je aan het werk en dan mocht jij eerst.
Met als gevolg dus dat er heel weinig zebrapaden waren, maar alleen maar van die loopbruggen. Dus de voetganger moet flink en omhoog.
[00:17:04] Speaker A: Ja.
[00:17:04] Speaker B: En dan oversteken en dan weer aan de andere kant omlaag.
En dat is wel het Sol zoals ik het ken. Ook bij de universiteit waar ik studeerde en waar ik woonde, daar waren ook van dat soort loopbruggen waar ik elke dag overheen moest.
Maar de laatste twintig jaar zijn die steeds meer afgebroken om Sol een veel vriendelijkere stad te maken voor zijn bewoners. En dat is ook wel gelukt.
Het Sol waar ik in heb gewoond toen ik studeerde en het Sol waar ik nu telkens naartoe terug ga, Ja, het is dezelfde stad, maar het is toch echt wel heel anders qua sfeer. Het is zo'n fijne, comfortabele stad vroeger. Nu. En vroeger was het toch echt een... Oh, daar hebben we de hond weer. Dan was het toch echt een hele ander soort stad. Veel, veel grittier. Dat had ook z'n charme.
Maar die loopbruggen zijn dus echt een soort fysieke symbole van het beleid van Pak Chong Hi in de militaire dictatuur. De snelle economische groei waarin geen ruimte was voor wat dan ook wat daar niet mee te maken had.
Zo'n tijd geleden heb je er één gezien, denk ik. In de buurt waar ik meestal verblijf zijn ze allemaal weggehaald, zijn in zebrapaden en automobilisten moeten gewoon stoppen.
Dat zijn die grote zebrapaden zoals je ook in Japan hebt, dus niet alleen recht vooruit op een kruising, maar ook diagonaal.
Je hebt ook echt genoeg tijd om rustig over te steken.
En dat viel me toch wel op in het nieuws dat dat deze was ingestort. Ja, die dingen zijn 50 jaar oud, misschien wel wel ouder.
Ze zullen waarschijnlijk ook op een lijst hebben gestaan om af te breken. Ze werden misschien niet meer goed onderhouden.
[00:18:23] Speaker A: Ja, maar wel symbolisch een beetje voor het veranderende Zuid-Korea en hoe snel dat allemaal is gegaan.
[00:18:29] Speaker B: Dat is precies wat het wat het is. Ja, ja, nee, het is. Ja, ik zie een foto voor me nu van nieuwsbericht. Het ding is natuurlijk allemaal een beton in elkaar gestort. Het ziet er verschrikkelijk uit. ook nog op een deel van een spoorweg gevallen. Dus het is niet over een autoweg wat meestal is, maar over een spoorweg. Maar goed, het was inderdaad, slaat spijker op de kop, het ging mij om een snel veranderde en veranderunde Zuid-Korea.
[00:18:54] Speaker A: Duidelijk.
[00:18:55] Speaker B: Dan gaan we weer terug naar jou.
[00:18:56] Speaker A: Ja, dan gaan we naar China. Ook zeer grote veranderingen. En dit gaat om de aankondiging dat het zogenaamde guco-systeem, het registratiesysteem voor huishoudens, hervormd gaat worden. Het guco-systeem is erg rigide. Dat is eigenlijk een systeem dat in 1958 is ingevoerd en dat het heel moeilijk maakt voor mensen om van een plattelandsgemeente naar de stad te verhuizen. Dat werd zo ingericht. Zodat er geen gigantische vlucht vanuit het platteland naar de stad kon plaatsvinden. Dat mensen dus eigenlijk gebonden zijn aan hun gemeente waar ze vandaan komen. Als het gaat om toegang tot sociale zekerheid. Dus gezondheidszorg, maar misschien nog wel het belangrijkst, ook scholen enzo voor hun kinderen. Maar in het moderne China betekent dit dat Ja, heel veel van de binnenlandse migratie die heeft plaatsgevonden, van de honderden miljoenen die van het platteland naar de stad zijn gegaan om daar te werken, bijvoorbeeld in de bouw, dat die daar meer of meer tijdelijk wonen, al betekent tijdelijk echt jaren achter elkaar. zonder dat ze echt wortel kunnen schieten in die stad. En dat betekent ook dat er dus letterlijk tientallen miljoenen kinderen zijn die thuis op het platteland wonen zonder hun ouders, vaak bij grootouders. En die ouders sturen dan geld terug naar huis, maar komen soms maar één keer per jaar thuis, vaak bij Chinees nieuwjaar. Dus het is een hele ontrichtende constructie waarin men wel uit economische noodzaak naar de steden moet verhuizen, maar daar niet mag wonen en heel weinig toegang heeft tot sociale voorzieningen. Maar goed, dat wordt nu ontspannen en het wordt dus veel makkelijker om binnenlands te verhuizen in China.
[00:20:34] Speaker B: En wat gaat dat betekenen, denk je? Ja, het is een extreem grote verandering.
[00:20:37] Speaker A: Ja, extreem groot. Het wordt natuurlijk wel stapsgewijs en met bepaalde restricties ingevoerd. Dus voor steden die kleiner zijn, dus kleiner dan 2 miljoen, wordt het helemaal afgeschaft, dus daar mag iedereen dan naar verhuizen. Maar voor de grotere steden is er wel wat meer trapsgewijs van hoe dat allemaal kan gaan plaatsvinden, zodat er niet een enorme stormloop plaatsvindt.
Maar goed, de toekomst zal misschien wel mogelijk zijn voor bijvoorbeeld kinderen om toch dan naar school te gaan waar hun ouders wonen in plaats van honderden en soms duizenden kilometers daar vandaan. En ja, makkelijker voor mensen om toch wortel te schieten op de plek waar ze echt jarenlang wonen. Wat dan een reden dat dit belangrijk is, ook voor de staat, is dat dat waarschijnlijk zal betekenen dat men daar ook meer in gaat investeren en dus de binnenlandse consumptie eindelijk omhoog gaat. Want dat is een enorm groot probleem dat die binnenlandse consumptie maar niet echt op gang komt in China.
[00:21:32] Speaker B: In plaats van het geld allemaal naar huis te nemen naar je kinderen.
[00:21:36] Speaker A: Ja, precies. Men kan niet eens huizen kopen en dat soort dingen in de stad en investeren in het leven daar. Dus ja, dat is dus een van de redenen dat dit overwogen of ingevoerd gaat worden. Maar hoe dat in de praktijk eruit zal zien en of men toch weer op de rem gaat trappen als het allemaal uit de hand loopt moet nog blijken. Maar het is in ieder geval een gigantische omwenteling dat dit gebeurt.
[00:21:58] Speaker B: Dat klinkt wel iets om je toch even op terug te komen later. Dat zal misschien volgend jaar pas zijn.
[00:22:02] Speaker A: Ja we houden het in ieder geval aan de gaten.
Oké en dan gaan we naar jouw laatste item.
[00:22:08] Speaker B: Ja en dat is weer van een andere aard.
Een item dat te maken heeft, daar hebben we het vaker over gehad, met de Zuid-Koreaanse defensieindustrie.
Zuid-Korea gaat, nu het daartoe de zegen heeft ontvangen van de regering Trump, dat is al verleden jaar, daar hebben we het al eerder over gehad trouwens, maar Zuid-Korea gaat kernonderzeers bouwen.
En het is de bedoeling dat die ongeveer over een jaar of tien in het water kunnen worden gelaten en operationeel moeten kunnen zijn.
En dat is eigenlijk wat de minister van Defensie hier in het openbaar over zegt, dat men verwacht dat kernonderzeeërs een cruciale rol gaan spelen in het formuleren van een antwoord op Noord-Koreaanse dreigingen, zowel kerndreigingen als rakettendreigingen. Noord-Korea heeft trouwens vannacht weer een raket afgeschoten. We weten nog niet wat voor een het was, maar dat gebeurt zo van tijd tot tijd. Zuid-Korea gaat zich dus nu ook in deze markt begeven. Ik denk dat het ook goed nieuws is voor iedereen die aandelen heeft in de inventieindustrie. Je kan er donder op zeggen dat zodra Zuid-Korea een beetje een idee heeft hoe je goed en snel deze kernonderzeers bouwt, dat ze op de markt zullen komen voor diegene die een portemonnee hebben die groot genoeg is.
Duur stukje speelgoed.
[00:23:20] Speaker A: Ik krijg hier gewoon beleggingsadvies bij de Röglein Oost-Azië podcast. We zijn ook van alle markten thuis.
[00:23:28] Speaker B: Academici weten nooit hoe ze hun eigen inspanningen en werk moeten laten verlonen, commercialiseren. We doen het gewoon allemaal gratis en voor niets.
[00:23:38] Speaker A: Volgens mij heb jij ook geen aandelen in de Zuid-Koreaanse defensieindustrie.
Terwijl jij al decennia lang zegt hoe belangrijk het is. Ik ben nog nooit op dat idee gekomen volgens mij.
[00:23:51] Speaker B: Niet zegt, ik ga even een app downloaden denk ik zo op mijn telefoon.
Kijken wat ik eraan kan doen. Laatst wat ik erover wil zeggen is dit, dat mij lijkt ontwikkelen en bouwen van kernonderzeeërs een potentiële stap is naar het nucleair gaan van Zuid-Korea als staat.
Zuid-Korea houdt denk ik hier alle opties open. Mocht het nodig zijn om een eigen atoom paraplu te gaan ontwikkelen, dan zal dat denk ik gewoon zo gebeuren.
[00:24:20] Speaker A: Kunnen ze heel snel opschalen, ja lijkt me ook.
[00:24:22] Speaker B: Ja, kunnen ze heel snel opschalen.
[00:24:23] Speaker A: Oké, nou dat is een mooie uitsmijter lijkt me.
[00:24:26] Speaker B: Ja, dan zijn we aan het eind van de aflevering gekomen Casper.
[00:24:32] Speaker A: Ja, dan hoef je alleen nog maar het laatste knopje in te drukken.
[00:24:36] Speaker B: En dat doe ik nu.
[00:24:37] Speaker A: Tot volgende week.
[00:24:39] Speaker B: Tot volgende week.
