Episode Transcript
[00:00:00] Speaker A: Even kijken, mijn geluid staat uit. O, mijn microfoon niet. Je hebt gelijk.
Nu wel.
[00:00:04] Speaker B: Ja, nu wel.
O, ik zie jou trouwens nog niet.
[00:00:10] Speaker A: Nee, ik moet nog een camera plaatsen in plaats van een microfoon.
Sorry.
Welkom bij Breukleinen in Oost-Azië. De geopolitieke podcast over Oost-Azië met Casper Wits en Remco Breuker. Over waan en werkelijkheid in de geopolitiek van China, Japan, Taiwan, Noord- en Zuid-Korea.
In samenwerking met het Haags Instituut Geopolitiek Nu en Universiteit Leiden.
Goedemiddag Casper.
[00:00:37] Speaker B: Goedemiddag Remco.
[00:00:39] Speaker A: Daar zijn we weer.
[00:00:40] Speaker B: En daar zijn we weer. Best wel snel, maar er is ook veel om over te praten, denk ik.
[00:00:44] Speaker A: Ja, nee, er is zeker veel over te praten. Zal ik even heel snel ons draaiboekje doornemen, zodat de luisteraar weet wat hij vandaag kan verwachten van ons.
[00:00:53] Speaker B: Goed idee.
[00:00:53] Speaker A: We gaan het eerst hebben over, ja, toch wel het heetste nieuws.
De top tussen Taka Ichi en Trump. Die is net afgelopen.
Dus we gaan daar naar kijken wat daar gebeurd is en wat we daarvan nog in de toekomst kunnen verwachten. Beslissingen die daar zijn genomen of wat dan ook.
Dan kijken we naar Zuid-Korea en de relatie tussen Sol en Trump.
Die is op dit moment niet makkelijk.
Ook daar staan toch nog wel een paar belangrijke beslissingen die genomen moeten worden op de agenda in Sol.
En dan gaan we naar onze nieuwe rubriek die een naam heeft.
[00:01:28] Speaker B: Precies.
Onze rubriek over nieuwsfeitjes heet Breuking News.
En daar komen we aan het eind van deze aflevering aan toe.
[00:01:38] Speaker A: En dan zijn we er weer. Goed.
Dan kunnen we beginnen met deel 1. Ons eerste onderwerp. De top tussen Taka Itse en Trump.
Daar was van tevoren veel over te doen.
Altijd, denk ik, als een belangrijke leider naar Trump afreist.
En dat was wellicht ook terecht, want er stond veel op de agenda.
Wat is jouw indruk ervan?
[00:02:00] Speaker B: Ja, het was zeker een hele belangrijke ontmoeting. Er stond erg veel druk op, vooral aan de kant van de Japanners. Dus Takeichi stond onder behoorlijke druk, omdat oorspronkelijk was het idee dat Donald Trump eind deze maand naar China zou gaan en dat de Japanners dus eigenlijk toch een face-to-face wilden met Donald Trump om hun eigen zorgen over China kenbaar te maken, zodat Trump eigenlijk met dat in het hoofd naar China zou gaan.
Maar sindsdien is de situatie zo gekanteld, omdat Trump heeft ten eerste zijn bezoek naar China afgezegd. En natuurlijk was dat vanwege de chaos waarin hij nu terecht is gekomen in het Midden-Oosten. Dus opeens gaat alles over Iran en eist Trump natuurlijk aan zijn bondgenoten, opeens dat zij gaan helpen om de straat van Hormuz vrij te houden. Zowel de NAVO-landen, maar ook Japan en Zuid-Korea, daar komen we straks op.
werden daarbij genoemd. Dus er was erg veel angst in Japan dat de top eigenlijk niet goed zou verlopen en dat de grootste angst is denk ik voor een soort Zelensky momentje in het Oval Office.
Dus dat Trump uit zijn slof zou schieten dat Japan te weinig zou doen.
[00:03:14] Speaker A: Als ik heel even terug mag horen, dus Trump heeft nu zijn bezoek aan China formeel afgezegd. Hij gaat niet op bezoek bij Xi.
[00:03:22] Speaker B: Nou niet helemaal, het is uitstel. Dus hij heeft gezegd misschien in vijf à zes weken ga ik er wel heen. Dus allemaal heel vaag en niemand weet waar hij aan toe is.
Maar hij gaat in ieder geval niet heel snel naar China.
[00:03:37] Speaker A: Dat is wel wat om dat af te zeggen, een staatsbezoeker.
[00:03:40] Speaker B: Zeker en ik denk ook wel dat het weer een teken is dat Trump toch echt wel een beetje in de panarie zit en dat als hij op dit moment naar China zou gaan, dat hij wel toch vanuit een wat verzwakte positie daar zou zitten. Dus dat is denk ik de reden.
[00:03:56] Speaker A: Dus eerst Iran veroveren of de oorlog tot een goed einde brengen volgens Trump en dan naar Beijing.
[00:04:02] Speaker B: Zou het idee zijn.
Precies.
Maar goed, dus ook die top tussen Japan en de VS stond in het teken daarvan.
Ondanks deze zorgen moet wel gezegd worden dat Takahichi het eigenlijk echt gelukt is om de top goed te laten verlopen. De sfeer was heel positief. Je ziet ook echt dat Donald Trump vanaf het begin tot het eind vol was met complimenten voor Takahichi.
Wat mij echt wel opviel is dat hij meerdere keren begon over Takeichi's enorme verkiezingsoverwinning in februari. Dus dat ze nu een gigantische meerderheid heeft in het parlement.
Wat ik toch zie als een soort respect voor sterke leiders dat Trump nou eenmaal heeft. Dus Takeichi staat gewoon erg sterk in haar schoenen wat betreft hoe zij ervoor staat in Japan zelf. Dus daar heeft Trump erg veel waardering voor sowieso. Dus dat hielp al behoorlijk.
Maar het is Takeichi ook gelukt om zoveel mogelijk dingen te laten zien die Japan wel doet.
Dus ze hebben het over de enorme investeringen die Japan wil doen in de Amerikaanse economie.
63 miljard dollar aan investeringen.
Japan wil meer olie gaan importeren uit de VS.
Japan wil meer samenwerken met de VS op het gebied van veiligstellen van kritieke grondstoffen, et cetera, et cetera.
Nou ja, al die dingen zijn dus goed geland in Washington.
[00:05:33] Speaker A: Dat lijkt me niet alleen een succes voor Trump, zeker niet het veiligstellen van kritieke grondstoffen. Dat is natuurlijk iets waar Japan al jarenlang heel veel in investeert, om dat buiten China om te doen.
[00:05:45] Speaker B: Ja dat is misschien ook wel een van de belangrijke lessen hieruit is dat Japan had of heeft ook wel echt wat te bieden op dat vlak en meerdere vlakken als zij in Washington aankomen dus zij handelen toch vanuit een ja ook weer niet super sterke positie want ze zijn natuurlijk net zoals Europa erg afhankelijk van Amerikaanse hulp voor hun eigen veiligheid maar toch ze hebben wel degelijk wat te bieden en Wat ik zie ook in de westerse media nu, de afgelopen twee dagen geleden dat Takeichi in Washington was, is dat de positieve top ook een opsteker zou zijn voor westerse landen, want dat zou betekenen dat Trump minder boos is, al als hij niet geholpen wordt, zeg maar, in de straat van Hormuz. Maar dit is denk ik geen goede les om te trekken.
[00:06:35] Speaker A: Nee, toch?
[00:06:36] Speaker B: Nee, want ik denk toch dat we de Japan VS relatie wel echt op hun eigen merites moeten beoordelen en niet als een soort spiegel van de EU VS relatie. Die dynamiek is op dit moment gewoon zo anders en er is zoveel meer afkeer en woede in Washington tegen Europa dan tegen Japan.
Dat heeft denk ik meerdere redenen, dus niet alleen heeft Japan heel erg de VS nodig, dus ook op de lange termijn denk ik hebben ze niet echt de optie om helemaal alles alleen te gaan doen, wat Europa op zich wel heeft. Maar ik denk nog belangrijker, dus Andersom.
is China natuurlijk nog steeds een prioriteit voor de VS en ik denk dat men dus ook wel inziet dat Japan daar een hele belangrijke partner in is in Oost-Azië maar ook Zuidoost-Azië om samen te werken met Japan om eigenlijk de Amerikaanse belangen daar veilig te stellen. En dat heeft ook weer te maken met iets wat we vorige week al een beetje aansneden is dat Japan dus eigenlijk al meer dan tien jaar bezig is om een soort geopolitieke positie te creëren in die enorme Indo-Pacifische regio waarin zij heel veel initiatief nemen in hoe die nieuwe diplomatieke en militaire geopolitieke structuren aan het vormen zijn op dit moment.
En in de Japanse optiek betrekken ze, of willen ze de VS, maar ook trouwens Europa, daar heel erg bij betrekken. Dat zijn gewoon al heel vergevorderde ideeën van hoe de Japanse geopolitieke positie er moet uitzien en ook hoe de VS daar een rol in speelt. En dat is toch wel een groot contrast met hoe wij in Europa zijn en nog steeds eigenlijk aan het ontwaken zijn uit die geopolitieke winterslaap.
[00:08:27] Speaker A: Ik denk dat je de positie van Europa zeker niet zo mag vergelijken met die van Japan of Zuid-Korea.
Ook al staan we voor een deel voor dezelfde dilemma's.
Is het takie iets die gelukt om weg te komen met het niet sturen van schepen naar de straat van Hormuz zoals Trump ook vandaag nog zei in ons voorgesprek nogal vrij stevige eistad van Europa. Coward noemde hij ze.
[00:08:58] Speaker B: Ja, Trump heeft dus een bericht eruit gestuurd dat hij ons voor lafhaard heeft uitgemaakt.
Nee, maar het lijkt toch wel een beetje tot ieders verbazing Takeichi gelukt te zijn. Ook gewoon om uit te leggen aan Trump dat Japan nou eenmaal heel veel restricties heeft op het gebied van het sturen van hun eigen krijgsmacht, die geen krijgsmacht mag heten.
[00:09:24] Speaker A: Zelfverdedigingsmacht.
[00:09:26] Speaker B: Ja, zelfverdedigingstroepen inderdaad. En dat heeft de sfeer toch niet bedorven. Dat betekent dus zeker niet dat Europa zich geen zorgen hoeft te maken, denk ik, wat betreft Trumps woede, zoals we al zeiden. Maar wel, denk ik, dat er structureel gezien zoveel meer dingen spelen in de Japan-VS-relatie.
En dat is dus ook niet zo makkelijk te kopiëren of iets dergelijks voor ons.
Zo'n andere situatie. Maar wat er wel een les is die we eruit zou kunnen trekken misschien is dat Japan gewoon op dit moment veel beter in staat is om de Amerikanen te bereiken met hun boodschap. En dat daarom misschien wel in de toekomst moeten we gaan nadenken over hoe wij als Europa met Japan meer kunnen samenwerken om ook onze eigen belangen in Washington misschien samen met de Japanners meer te onder de aandacht Ja, vlak de
[00:10:22] Speaker A: Zuid-Koranen daar ben je niet uit denk ik, want die weten het ook beter te brengen de boodschap aan de juiste mensen.
Daar komen we misschien nog wel op, in het boek hebben we het er zeker ook over.
[00:10:31] Speaker B: Ja, precies. De samenwerking van ons met oost-Aziatische democratie is natuurlijk min of meer ons stokpaardje.
Maar over Zuid-Korea gesproken, denk ik, kunnen we daar misschien naartoe gaan. Of hadden we nog iets?
[00:10:47] Speaker A: Nou, één ding wat ik wilde vragen. Zou je de top dus een succes noemen vanuit Takaichi's standpunt bekeken?
[00:10:53] Speaker B: Ja, ik denk niet dat je daar omheen kan. Ik denk ook dat dat echt wel de consensus is in de media.
Japanse media, ook wel van links tot rechts, heeft wel een beetje kanttekeningen gezet dat er weinig echt belangrijke kogels door de kerk gejaagd zijn. Wat betreft bijvoorbeeld importheffingen, wat betreft andere samenwerkingen op defensiegebied waar Japan echt meer had gewild. Maar nee, je kan niet ontkennen met hoeveel, hoe zeer zij onder druk stond dat het toch wel een succes geworden is. En als laatste puntje zie ik toch inmiddels wel een beetje een patroon waar ook Takeichi's voorganger, Ishiba, premier Ishiba, die was veel minder, zeg maar gehaaid op diplomatiek vlak.
veel minder populair thuis en er werd ook verwacht dat zijn talk met Trump heel erg slecht zou aflopen.
Maar hij heeft eigenlijk ook een hele goede ontmoeting gehad met Trump iets meer dan een jaar geleden. Dus ik begin hier wel een patroon te zien dat het misschien ook niet zozeer altijd gaat om de poppetjes, maar echt om structurele verhoudingen tussen die twee landen waar de VS toch duidelijk meer belang hecht aan een goede relatie met Japan dan met Europa.
[00:12:05] Speaker A: Ja, dat is een les die we beter in onze oren knopen. Het allerlaatste kort vraagje.
Takis heeft ook nog eens gezegd dat ze zo met Kim Jong-un om tafel zou gaan.
De context daarvan, toen ik dat zo las zonder context dacht ik van, wat gebeurt hier? Dat is geen uitspraak die ik had verwacht, maar ik begrijp dat de context daarvan de gegijzelde of de ontvroerde Japanners zijn.
Die in Noord-Korea al geweest zijn en misschien nog steeds zijn als ze niet zijn overleden intussen.
[00:12:38] Speaker B: Ja dat is inderdaad een enorm thema vooral aan de rechterflank in Japan.
Heel kort het verhaal is dat, het is ook waar natuurlijk, dat in de jaren zeventig zijn er meerdere Japanners ontvoerd naar Noord-Korea en ja die daar dus waarschijnlijk al gestorven zijn of al decennia lang leven en dat is gewoon een enorm thema in de Japanse politiek en ook iets waar rechtse Japanse politici vaak zelfs hun carrière op gebouwd hebben en Abe Shinzo, de grote leermeester van Takeshi is daar één van geweest.
En ik denk eigenlijk dat het telkens zo is dat de Japanse leiders dit ook willen bespreken met de Amerikanen.
En dat Takeichi dit nu weer zei, was volgens mij tegen de Japanse media toch een beetje aangeven van dit zit nog steeds op mijn radar, et cetera.
bereid nog steeds om iets te doen aan deze situatie wat betreft Noord-Korea en de Amerikanen daarbij te betrekken. Ik denk wel dat Kim Jong-un zelf daar heel weinig interesse in zou hebben om met de Japanners op tafel te gaan zitten wat betreft de ontvoerden.
Ja, dat we naar Zuid-Korea moeten nu en hoe die daarin staan en hun band met Donald Trump.
[00:13:57] Speaker A: Zeker, ja.
Heel kort over de ontvoerder. Ik heb wel eens met Noord-Koreanen gesproken die hiervan weet hadden en die hebben het inderdaad over wat in de Japanse, zeker in de rechtse kring wordt gezegd, honderden mensen uit omslag gaan. Dat zou lijken te kloppen. In ieder geval, we gaan naar Zuid-Korea.
De Zuid-Koreaanse president Lee Jae Myung verdient zijn salaris nu wel. Het is een hele lastige situatie waarin hij zich bevindt. Aan de ene kant ten opzichte van China.
Aan de andere kant ten opzichte van Japan. Hij is toch al opgebrand om de band met Japan aan te halen.
Dat wordt voor zover kan zien vanuit Japan ook wel beantwoord. Maar hij heeft te maken, net zoals Takeichi dat in Japan heeft, met een kiezersbasis die niet altijd heel erg gecharmeerd is van het land aan de andere kant van wat in Zuid-Korea de Oostzee wordt genoemd en in Japan de Japanse Zee.
Dus dat is niet een makkelijk situatie, maar nu met Trump erbij maakt het het allemaal nog een stukje lastiger.
En even kijken, daar hebben we het verleden aflevering ook even kort over gehad. De ministers van Buitenlandse Zaken van Zuid-Korea en de VS hebben met elkaar gesproken. waaruit de overeenstemming kwam dat het inderdaad belangrijk was dat de straat van hormoes weer vrij begaanbaar werd. Dat kan de hele wereld het zo'n beetje over eens zijn denk ik, maar dat maakt het niet makkelijker voor Zuid-Korea om te besluiten wat zij er dan aan gaan doen.
En Trump heeft het verzoek wel herhaald. We willen graag dat ook Zuid-Korea daar schepen naartoe stuurt. Daar is nog geen antwoord op gekomen. Niet op het moment dat we dit opnemen althans.
Wat wel gebeurd is, en dat maakt dingen niet makkelijker, is dat Trump ondertussen de THAAD installaties uit Zuid-Korea heeft weggehaald. Dat zijn luchtafweer raket installaties, als ik dat goed zeg. Die waren neergezet een eerste aantal jaar terug door de Verenigde Staten in Zuid-Korea.
Ogenschijnlijk om tegen een Noord-Koreaanse aanval te beschermen, maar eigenlijk ging het meer om China. Alleen dat wilde niemand hardop zeggen.
Al was het wel meteen duidelijk vanwege de Chinese reactie en daar is een enorme diplomatieke bonje uit ontstaan. Die zijn nu weggehaald. Dus eigenlijk Zuid-Korea heeft nu wel een beetje het gevoel, waarom hebben we dit allemaal gedaan? Waarom hebben wij de kastanjes uit het hete vuur gehaald? Als Amerika zo makkelijk eigenlijk datgene wat we hebben binnengehaald weer En het is
[00:16:19] Speaker B: ook best wel symbolisch, heb ik het idee, van hoe de VS nu toch weer in een moeras in het Midden-Oosten verzeild raakt. En terwijl iedereen al jaren zegt van Oost-Azië is de prioriteit van het Amerikaanse buitenlandbeleid, zie je nu toch weer dat met dit soort acties de VS weer afgeleid raakt. Dus ik neem aan dat in Zuid-Korea dat ook wel frustratie oplevert. En wat heeft de president daarover gezegd?
[00:16:47] Speaker A: Ja, frustratie en zorg. Je ziet dat anti-Amerikaanse facties weer heel erg de kop opsteken. En E.J. Mjongen heeft geprobeerd, zoals dat een president betaamt, om de gemoeder eigenlijk te kalmeren. En gezegd, nou het is, ik had de faat hier misschien liever gehouden, maar we kunnen prima zonder.
We kunnen ons wel verdedigen tegenover andere legers.
En geïmpliceerd heeft hij volgens mij het woord Noord-Korea niet genoemd. Of niet bij naam, maar dat is natuurlijk wel wat iedereen aan dacht. Nou, dacht Pyongyang, dan zullen we dat even onderstrepen door tien ballistische raketten af te vuren. Dat is net gebeurd.
Eigenlijk om te laten zien dat Noord-Korea dit ook allemaal volgt en dat Zuid-Korea misschien een stukje kwetsbaarder is dan het zelf denkt. Zonder deze fata-installaties. En wat je zegt inderdaad, met een stukje terugtrekking van Amerikaanse militaire steun.
Dat is inderdaad, afgezien van de echte praktische impact, is dat natuurlijk ook wat iedereen ziet.
In hoeverre is Amerika nog gecommitteerd aan de verdediging van Zuid-Korea, mocht het inderdaad nodig zijn om gewapende hand het schiereiland, of tenminste de zuidelijke helft ervan weer te verdedigen. Ja, dat is een stukje onzekerder geworden.
En dat leidt wel tot, ondanks de woorden van EJ Myong, ook wel tot, onrust is een groot woord, maar politieke facties en politici die het niet zo op hebben met Amerika, ik wil ze niet meteen anti-Amerikaans noemen, maar sommigen zijn dat wel, sommigen zijn wat milder. Die zien hier wel kansen in. Die denken ook van ja, als we met Trump meegaan, dan laten we ons een oorlog intrekken waar we niks te zoeken hebben. Waar we alleen maar kunnen verliezen. Mensenlevens ten eerste, geld.
Ze moeten dat niet doen.
Laat hem dan maar die dingen terugtrekken. Laat hem zo'n soldaten dan ook maar meteen meenemen.
Dan kunnen wij ons opnieuw oriënteren op een andere plek in een wereldoorde die nu aan het ontstaan is. Dus dat is natuurlijk wel iets wat je met Trump altijd ziet gebeuren. Het lijkt me vrij duidelijk dat hij niet goed de consequenties van zijn acties doordenkt.
[00:18:51] Speaker B: Dat is heel beleefd gezegd.
[00:18:54] Speaker A: Hij doet maar wat, dan heb je af en toe het idee.
Af en toe hoor ik dat het allemaal heel slim in elkaar zit, maar ik ben er niet van overtuigd.
Als het goed afloopt is het omdat er gewoon mensen zitten op belangrijke posten die weten wat ze doen in Amerika, bijvoorbeeld in het leger.
En wie weet loopt Iran beter af dan het er nu voor staat voor Amerika. Maar het lijkt me wel duidelijk dat er echt een herindeling van de internationale wereld echt hard bezig is.
En je hier op dit moment op Amerika richten is gewoon een enorm risico voor welk land dan ook. Omdat je niet weet welke kant het uitgaat. Omdat je niet weet of jij morgen het land bent.
Het werelddeel dat coward wordt genoemd of dat meer moet gaan betalen, meer importheffing of wat dan ook. Er kan natuurlijk van alles gebeuren.
Dus ik begrijp eigenlijk de Zuid-Koreaanse stemmen wat dat betreft in de progressieve hoek om dan zelf maar die weg voorwaarts te zoeken. Die begrijp ik wel. Waar ik me zorgen over maak is dat die weg voorwaarts even afhankelijk van de grootmocht zal blijken te zijn, namelijk China in dit geval.
Dan schiet je niet zoveel op en dan ruil je de regen voor de drup als het ware. Dat is trouwens geen spreekwoord geloof ik. Maar goed, je weet wat ik bedoel, je schiet er niet heel veel mee op. Maar dat is wel de situatie waarin Zuid-Korea zich nu bevindt. Het is heel fluïde.
Er is een president aan de macht die meerderheid heeft in het parlement, die progressief is en waarvan een groot deel niet gesarmeerd is van Amerika en toch ook een niet klein deel echt anti-Amerikaans. Ja, als Trump dan zo tekeer gaat en daarbij zegt ook wij helpen Zuid-Korea, wij beschermen Zuid-Korea. Het wordt tijd dat zij wat terug doen. En die straat van Hormuz, we don't need it, but they do.
En dat is wel trouwens waar. Ik weet niet in hoeverre een Amerika nu rustig kan slapen als die straat van Hormuz dicht is. Maar voor Zuid-Korea wordt dit wel steeds neper.
[00:20:55] Speaker B: Ja, voor Japan ook. Ik zie wel hele grote contrasten inderdaad toch wat betreft de relatie met de VS tussen Zuid-Korea en Japan. De Japanse prioriteit blijft van de VS toch blijven betrekken bij de regio, bij de defensie van Japan.
Terwijl Zuid-Korea heeft nou eenmaal veel meer een Amerika-kritische traditie denk ik vanwege het Het verleden dat we misschien ook maar eens moeten gaan uitdiepen in een aflevering van wat er nou eigenlijk gebeurd is in Zuid-Korea vroeger. Dat er zo'n traditie is eigenlijk van anti-Amerikanisme.
[00:21:30] Speaker A: Lijkt me geen slecht idee.
En wat je ook ziet is dat ik denk niet dat Japan een echte pro-China optie heeft.
[00:21:38] Speaker B: Ik denk het niet.
[00:21:39] Speaker A: Het verbeteren van de relaties met China is natuurlijk wel mogelijk.
Maar ik kan me voorstellen dat er toch een vrij natuurlijke bovengrens aan zit. En die zie ik veel minder of die ligt eigenlijk veel hoger voor Zuid-Korea. Relaties tussen China en Zuid-Korea kunnen ook een politiek strategisch karakter aannemen. Niet zoals de zaken nu in elkaar zitten, maar het is geen de mogelijkheid. En dat is iets wat, ik vraag me af of een witte huis dat genoeg wordt meegewogen. Of dat de stemmen die dat zien, de mensen die dat zien, of hun stem zwaar genoeg klinkt in de kamers waar de beslissingen worden genomen. En dat is wel wat je natuurlijk doet door zo'n druk uit te oefenen op je bondgenoot. Dus dat die bondgenoot denkt, nou misschien wil ik wel geen bondgenoot meer zijn. Zeker niet als die voedingsbodem en historie zo is.
[00:22:28] Speaker B: Ik denk dat wij langzaam terug af aankomen bij ons volgende nieuwe segment Remco. Tenzij je nog dingen had over Zuidkorea.
[00:22:38] Speaker A: Jazeker. Nee, dat was het. En ik had nog wel iets anders.
Dat kan ik natuurlijk met mijn megafoon mooi aankondigen. We gaan over naar het breuking nieuws.
[00:22:47] Speaker B: Breuking nieuws. En even ter volledigheid. De mooie term breuking nieuws komt van onze misschien wel trouwste luisteraar Jan Venema uit Taipei.
En aan deze houden we er vooral in. Dus elke week met ongeveer twee nieuwsfeitjes, denk ik, per persoon.
[00:23:04] Speaker A: En we beginnen met jou.
[00:23:05] Speaker B: Oké, maar eerste nieuwsfeit dat ik wel onder de aandacht wil brengen is dat Japan gaat samenwerken met Oekraïne op het gebied van drones en dan vooral Japan die drone technologie wil verkrijgen vanuit Oekraïne, dan ook met geheimhouding. Dus dat is echt Dat dan ook niet verder delen enzo. En de Oekraïne wil dan meer echt ook wapensteun vanuit de Japanners krijgen. Dus dat is best wel belangrijk nieuws op militaire samenwerking gebied.
[00:23:35] Speaker A: Ja, dus dat is directe militaire samenwerking tussen Japan en Oekraïne zonder dat daar een EU of een NAVO of wie dan ook tussen zit.
[00:23:44] Speaker B: Dat is toch best wel een doorbraak volgens mij. Dus het wordt interessant om daar op te gaan letten hoe dat zich ontwikkelt.
[00:23:50] Speaker A: Ik ben heel benieuwd of decision makers in Zuid-Korea hier ook wat van vinden of zullen reageren. Interessant.
Mijn eerste nieuwsfeitje, dus het tweede in de rij.
Het is op dit moment aan de gang, ben ik bang nog steeds. Een enorme autobrand of een autoonderdelenfabriek brand. In Daejeon, richting het zuidoosten van Zuid-Korea, een beetje onder het midden. Ja, ik heb wat filmpjes gezien, werkelijk de hele stad staat zwart. En de laatste keer dat ik checkte, net voordat we gingen opnemen, waren er al 14 doden gevallen. Wat daar precies gebeurd is, is mij niet duidelijk. Volgens mij is dat niemand nog duidelijk, maar het is een vrij katastrofale brand.
[00:24:30] Speaker B: Klinkt vreselijk.
Ja, helaas.
Moeten we dan meteen maar door naar het volgende nieuws item.
Mijn breuking nieuws is eigenlijk niet meer zo heel erg breuking, maar het is al een tijdje, een paar weken geleden. Er is een nieuwe vertaling namelijk in het Nederlands direct vanuit het Chinees. De allereerste van de kunst van het oorlogvoeren van Sun Tzem. Dus de klassiek Chinese tekst over strategie militaire strategie, maar wordt natuurlijk ook veel gebruikt in het bedrijfsleven etc. en is toch echt wel een hele belangrijke tekst voor als je het klassieke strategische denken niet alleen in China, maar ik denk in heel Oost-Azië wil kunnen begrijpen.
En er waren natuurlijk wel vertalingen in het Engels, maar dit is dus de eerste in het Nederlands van Mark Leinhout. Mijn oud-docent Chinese literatuur, al meer dan twintig jaar geleden was dat, maar die En volgens mij zei jij al, Remco, dat hij vertaalt de laatste tijd alles wat nog niet vertaald is in het Nederlands.
[00:25:34] Speaker A: Alles wat los en vast zit. Van moderne literatuur tot dit soort klassieke werken. Nee, Mark is een enorm begenadigde vertaler. Hij heeft ook de Martinus Nijhoff prijs gehad.
[00:25:43] Speaker B: Ja, volgens mij voor dit werk.
[00:25:46] Speaker A: Volgens mij is hij geen oeuvreprijs ook.
In elk geval, in beide gevallen is het meer dan verdiend. De ontsluiting van de Chinese literatuur, zowel modern als klassiek in Nederland, ligt op een heel hoog niveau. Veel hoger dan je zou mogen verwachten van een land met een klein lezerspubliek. En dat is echt te danken niet alleen aan Mark Leenhout, maar hij speelt er wel een belangrijke rol in. Er zijn meer vertalers die echt hard werken en veel goede vertalingen het licht doen zien. Maar ik kijk altijd met Met veel bewondering naar alle vertalingen die uitkomen uit het Chinees en het Nederlands en allemaal ook direct uit het Chinees, precies wat je net zei. Alleen een petje af.
[00:26:26] Speaker B: Ja, ik denk toch dat je dat niet moet onderschatten inderdaad. Wij hebben het hier natuurlijk in de podcast over het belang van het beter begrijpen van politiek, geopolitiek in Oost-Azië, maar dit soort ontsluiting van teksten uit die taal is denk ik net zo belangrijk of misschien nog wel belangrijker om op langer termijn toch echt zo beter begrip te komen van zo'n land.
[00:26:49] Speaker A: Absoluut, absoluut onmogelijk als je niet weet wat er qua literatuur in andere teksten is geschreven en wat er wordt gelezen. Ja, volledig meens.
[00:26:56] Speaker B: Dus ik hoop dat de luisteraar nu als de wieler weer gaat meteen kunst van het oorlog voeren in het Nederlands.
gaat bestellen of kopen in de vertaling van Mark Lee.
[00:27:08] Speaker A: Misschien moeten we een keer een uitzending aanwijden om te kijken in hoeverre wat daarin staat nog steeds relevant is. Of misschien ook hoe het wordt gebruikt nog steeds. Wordt er nog steeds naar verwezen in in Oost-Azië en ook buiten Oost-Azië.
[00:27:24] Speaker B: Ja, lijkt me een goed plan.
[00:27:26] Speaker A: Dan het vierde puntje is ook iets wat op dit moment aan de gang is in Zuid-Korea, maar gelukkig niet zo katastrofaal als de brand in Taichung, maar het concert van BTS.
Hun comeback, de lancering van hun nieuwe album Adidang.
We kunnen nu niet kijken terwijl we dit aan het opnemen zijn, maar ik weet zeker dat er enorm wordt gedanst. Geswingd op het podium Kangnamun, midden een hartjeszaal, een hartje ook van een historische zaal, waar 250.000 aanwezigen helemaal uit hun dak gaan.
Iets wat misschien getemperd in een enthousiasme door het feit dat een van de leden van BTS z'n enkel heeft verzwikt of iets dergelijks. Dus die is erbij, hij zingt mee, maar hij danst wat minder uitbundig mee. Maar goed, dat mag de pret waarschijnlijk niet drukken. Dat was mijn laatste Breaking News.
[00:28:18] Speaker B: Hartstikke mooi en ik kan me bijna niet voorstellen dat mensen nog tijd hebben met al deze ontwikkelingen en het concert van BTS om naar onze podcast te luisteren, maar hopelijk lukt dat in ieder geval een later stadium nog.
Volgende week gaan we verder.
[00:28:36] Speaker A: Nog één luistervraag die ik van verschillende mensen gehoord heb. En nogmaals als je een luistervraag hebt, of een luistervraag, dat is geen woord, een luisteraarsvraag, mail het ons. Onze e-mailadressen op de universiteit zijn ook zo te googlen. Schrijf ons aan op Blue Sky of LinkedIn, waar we actief zijn om onze eigen naam zo te vinden. Casper Wits, Remco Breuker. Een van de vragen die ik mondeling door kreeg van verschillende mensen is deze. Het is een vraag die meer mensen bezighoudt en die Casper moet gaan beantwoorden, ben ik bang. Dus hou je vast Casper, het is nogal een vraag.
Gaat Xi Jinping binnenkort Taiwan nu binnenvallen of niet?
[00:29:12] Speaker B: Die informatie heb ik natuurlijk.
Heb ik natuurlijk paraat. Nee, daar is denk ik voor zowel een ja als een nee is veel te zeggen. Ik denk dat mijn antwoord zal zijn dat we hier maar heel binnenkort een uitgebreide podcast over moeten maken, want ik denk dat deze vraag heel veel mensen bezighoudt en de consequenties van zowel een ja als een nee als antwoord zijn zo enorm groot dat we daar flink de tijd voor gaan nemen. Een volgende keer, misschien niet volgende week, maar wel heel binnenkort.
[00:29:45] Speaker A: Ja, nee, laten we dat doen. Het blijft natuurlijk ook inspelen op de actualiteit. Dus wie weet wat het volgende week overgaat.
Maar dit is wel een onderwerp dat we op enig moment goed moeten behandelen.
Een heel fijn weekend verder toe wensen, Kasper.
[00:29:58] Speaker B: Jij ook, Remco. En terug naar de BTS-concert.
[00:30:01] Speaker A: Terug naar de BTS-concert.
Oké, een fijn weekend.
